Hygge - klucz do szczęścia. Gdzie go szukać?

I ja nie uniknęłam szału na lekturę o fenomenie hygge. Na rynku przed Bożym Narodzeniem pojawiły się dwie pozycje. Ja wybrałam "Hygge. Klucz do szczęścia" autorstwa Meika Wikinga (niezłe nazwisko BTW).

Co to jest w ogóle to hygge? To kombinacja kilku czynników, ale myślę, że można je sprowadzić do poczucia bezpieczeństwa, komfortu, ciepła i estetyki. Jego typowymi składnikami są dobre towarzystwo (rodzina, przyjaciele), przytulne wnętrze, dobre (kaloryczne) jedzenie, wygodne ubranie, ogień w kominku. Czerpanie radości z prostych, najprostszych rzeczy, dostępnych na świecie od wieków.

Czyli tak naprawdę nic nowego pod słońcem. Każdy z nas to zna. Tyle, że my nie mamy na to osobnej nazwy.

W Danii ten koncept jest na tyle rozwinięty, że stał się ich charakterystycznym wyznacznikiem. Jak Dania, to hygge. Słowo odmienia się na wszystkie sposoby i łatwo z nim tworzyć nowe byty, np. hyggebukser - wygodne, domowe spodnie (któż ich nie ma!), hyggekrog - przytulny kącik w domu, hyggesnak - przyjemna rozmowa o niczym, itd., itp.

Idealny wieczór hygge to np. oglądanie starych dobrych komedii z przyjaciółką w piątek po pracy, zajadając się popcornem i chipsami. Czytanie dobrej książki popijając kakałko z pianką. Pyszny, gorący gulasz po długim spacerze po ośnieżonym lesie, czyli... czerpanie przyjemności na zasadzie kontrastu.
Hygge to nagrody, nie wyrzeczenia.

Wniosek - koncept hygge opiera się na kontraście. Żeby gulasz smakował, trzeba najpierw się zmęczyć, zmarznąć i zgłodnieć. Dobry film i popcorn smakują wyjątkowo po tygodniu ciężkiej pracy. Książka, kakałko i hyggebukser takoż, zwłaszcza, jeśli do pracy musimy dygać w gajerkach. Hygge istnieje w kontrze do sportu, diety, brzydkiej pogody, ciężkiej pracy, samotności, sztywnych ciuchów i sztywnych sytuacji.

Im więcej o tym myślałam, tym bardziej dochodziłam do wniosku, że owszem, hygge to stan umysłu, ale i kieszeni. I urodziła się mi taka teoria:

HYGGE TO STAN UMYSŁU, ALE I KIESZENI

Duńczycy należą do najszczęśliwszych ludzi na świecie*. Mają dobrą równowagę pomiędzy życiem zawodowym i prywatnym. Potrafią cieszyć się prostymi przyjemnościami, doceniają podstawowe dary od życia - czyli uprawiają slow life pełną gębą. Są wdzięczni za to, że w domu jest ciepło i miło, gdy na dworze wichura i plucha. Że ziemniaczki z masełkiem są takie pycha. Że można spotkać się z przyjaciółmi w przytulnym pubie na plotki przy piwie. Czy tam sojowej latte. 

Tak się składa, że Duńczycy to także jeden z najbogatszych narodów świata.

Przypadek?

Nie sądzę.

Na hygge trzeba móc sobie pozwolić. Na hygge stać bogatych.

Docenić smak mielonego z buraczkami, bo próbowało się i kawioru, i sałatki fit z kozim serem.

Hygge stoi na drugim krańcu w stosunku do przepychu, zbytku, wyszukanych rozrywek. Ale żeby docenić te najprostsze rzeczy, trzeba poznać lub mieć w zasięgu te drugie. 

Taki na przykład nomada z Sahary, ten to ma hygge na co dzień!!! Jada niewyszukane potrawy (jak się domyślam), cieszy się z ciepła ogniska chłodnym wieczorem oraz z miękkiej, grzejącej derki po ciężkim dniu. Rozrywki nomady też zapewne są niewyszukane (choć raczej nie jest to stara komedia). Zapewne gry i zabawy, bądź śpiewy przy ognisku, a nie opera czy partyjka golfa.

Tylko że on nie zna nic innego. 

W krajach mniej rozwiniętych, ogarniętych wojną pojęcie hygge nie istnieje. Tam ludzie się cieszą, że w ogóle mają dach nad głową czy jakąkolwiek strawę. To nie jest kwestia wyboru. Hygge to świadomy wybór człowieka pierwszego świata.  

Nomada na pewno docenia fakt, że może odpocząć, zjeść coś dobrego albo wypić kawę gotowaną na ogniu w tygielku, ale to nie jest hygge. Bierze, co jest, bo jutro może tego nie być. I nie posiada innych ciuchów niż hyggebukser (czy tam inna hyggedżelaba).

To by tłumaczyło także, dlaczego my, Polacy, choć mamy podobną aurę (albo i łaskawszą), podobną kuchnię, wegetację, mieszkamy na podobnej szerokości geograficznej, jesteśmy daleko na liście szczęśliwych narodów świata. Obiektywnie warunki prawie te same. Ale my dopiero od niedawna możemy świadomie doceniać hygge. Z dzisiejszego punktu widzenia w PRL-u wiele rzeczy było hygge. Z tym że do innych nie mieliśmy dostępu. Mam wrażenie, że po latach biedy i zniewolenia wielu Polakom mentalnie czasami wciąż bliżej do nomady niż Duńczyka w kontekście hygge. Co nie zmienia faktu, że uczymy się cieszyć życiem coraz bardziej i coraz lepiej nam to wychodzi :)

Hygge to także w minimalnym stopniu kwestia pogody. Brzydkiej. Taki na przykład Jamajczyk, choć szczęśliwy (ach ta pogoda, ach ta kuchnia i zioła), nie doceni ciepłego koca czy grzanego wina tak jak zmarznięty Europejczyk.

Stopień rozwoju cywilizacyjnego, jednostkowa zamożność, pogoda - oto czynniki pozwalające na zaistnienie konceptu hygge. Moim zdaniem hygge to domena zamożnych, chłodnych krajów. Nie oznacza to oczywiście, że każdy bogaty mieszkaniec zimnego kraju jest szczęśliwy, a reszta świata  pozbawiona jest radości życia. :)

Magda

PS. Bardzo chętnie poznam Wasze zdanie na ten temat. Piszcie komentarze, jestem okropnie ciekawa!!!

M

Od przybytku głowa boli, czyli o Magia domu o "Magii sprzątania" Marie Kondo

Poprzedni rok był dobry. Zmieniłam pracę, zapisałam się na studia podyplomowe na Wydziale Architektury Wnętrz i Wystawiennictwa w Łodzi, poświęciłam więcej czasu blogowi, co zaczęło przynosić owoce, nauczyłam się wiele, jeśli chodzi o robienie zdjęć i ich obróbkę (jednocześnie zdając sobie sprawę, jak wielką niewiedzą się jeszcze wykazuję w tym temacie), rozkręciłam się trochę kulinarnie, udało mi się zrealizować kilka projektów wnętrzarskich, zaliczyć parę fajnych koncertów i wypadów... Oby tak dalej :) Poniżej minizestawienie z Instagrama uwzględniające najbardziej popularne zdjęcia. Fajnie tak sobie spojrzeć wstecz na blogu czy koncie na Instagramie. Tak wiele się dzieje, a tak łatwo się zapomina...

Mam i ja! :-) #2015bestnine

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika @magia_domu 30 Gru, 2015 o 12:41 PST

U mnie rok zaczął się dość pracowicie mimo zwolnienia lekarskiego, a mianowicie SPRZĄTANIEM, a w zasadzie wyzbywaniem się rzeczy. Przed świętami zostałam szczęśliwą posiadaczką książki "Magia sprzątania" Marie Kondo.  W czasie Świąt z wielkim zainteresowaniem ją przeczytałam :)

Wcześniej już o niej słyszałam tu i ówdzie, ale wtedy najbardziej kojarzyła mi się z pionowym składaniem ubrań (do czego jeszcze nie doszłam w swoim domu). Okazuje się, że nie to jest najważniejsze. Musimy przebyć długą drogę zanim dojdziemy do składania...

źródło: http://konmari.com/en/

Poświątecznie, noworocznie 2016!

Ależ wyjątkowo korzystnie przypadły w tym roku święta i sylwester, nieprawdaż? Szkoda, że przez moją operację (rekonstrukcja kolana) nie mogliśmy się nigdzie wybrać, ale i tak spędziliśmy ten czas fantastycznie w gronie rodzinnym. Na sylwestra mieliśmy się wybrać do znajomych, ale dzieci złapały jakiegoś wirusa żołądkowego i zostaliśmy w domu. Tata zakupił stos fajerwerków dla dzieci i miały radochę. 

W Nowym Roku życzę Wam i sobie odwagi
i konsekwencji w spełnianiu planów. 

A teraz chciałabym jeszcze wrócić do świąt i choinki, a konkretnie tego, co pod nią znaleźliśmy. Może ktoś znajdzie pomysł na prezent? Jak zwykle Święty Mikołaj oszalał, jeśli chodzi o dzieci. I tak dobrze, że tylko w ten sposób, bo od dwóch lat odstąpiliśmy od zwyczaju, że każdy daje każdemu.... Powtarzam się, ale leży mi to na sercu, bo jestem bardzo przeciwna napędzaniu i pielęgnowaniu bezmyślnego konsumpcjonizmu. O tym jeszcze wspomnę na końcu posta. Ale dzieci miały ogromną radość, muszę przyznać. Choć gdyby dostały 1/3 prezentów też by się cieszyły, a może i bardziej? Mikołaj (3 l.) jest jeszcze taki nieświadomy, że gdy go pytaliśmy, co by chciał pod choinkę, to mówił, że czekoladkę... Cieszyłby się ze wszystkiego! Maja (5 l.) jest już bardziej świadoma swych potrzeb i możliwości św. Mikołaja. "Napisała" list, w którym na pierwszym miejscu wymieniła latającą wróżkę Flutterbye. Zabawa przednia dla obojga dzieci!!!

Wróżkę ładuje się na podstawce. W pełni załadowana polata ok. 10 minut, a uwierzcie, że to bardzo dużo. Ten model w dodatku ma kolorowe diody, co daje świetny efekt w ciemnościach. Dzieci robiły zapisy, kto teraz puszcza wróżkę. Moim zdaniem dzieci w naszym wieku mogą ją puszczać tylko pod nadzorem dorosłych. 

Kolejny hit dla obojga to gra operacja. Trzeba z ciała "pacjenta" wyjmować elementy za pomocą metalowej pęsetki tak, aby nie dotknąć brzegu otworu. Jeśli dotkniesz, nos "pacjenta" świeci na czerwono i rozlega się nieprzyjemny dźwięk. Świetna zabawa, także dla dorosłych! Byłam zdumiona, że nasze dzieci tak świetnie sobie z nią radzą. 

Kolejny prezent, który ucieszył oboje - Hot Wheels z trasą zjazdową! Znowu puszczali na zmianę, robili wyścigi i badali możliwości toru.

A poniżej coś, co zrobili od razu w pierwszy dzień świąt. Prezenty DIY. Miki dostał maseczki, które sam, z moim nadzorem skleił, a Maja przytulankę sówkę, którą również w dużej mierze sama skleiła/zszyła w całość. Fantastyczne prezenty!

Ukochana Elza... Któraż dziewczynka o niej nie marzy... Ta w dodatku ma MOC! Gdy podniesie lewą rękę, prawa strzela lodową gwiazdą w załączonego do zestawu śnieżnego potwora, albo w inny dowolny cel. Niezły patent, co? :) Muszę przyznać, że ma przepiękną suknię. 

Poniżej coś, co dla mnie, dziecka PRL-u byłoby szczytem marzeń... Chybabym zwariowała ze szczęścia, gdybym coś takiego wtedy dostała... Zresztą, każdy z pokazywanych prezentów wzbudziłby mój zachwyt :). Cukierenka dla Barbi. Nie zabrakło w niej żyrandola, tycich widelczyków czy tacy z ciastami. Dziś oczywiście widzę "plastykowość" tego zestawu, a Barbie nie należy do moich ulubionych zabawek z różnych względów, niemniej wzbudza we mnie dawne wspomnienia, gdy tak pragnęłam ją mieć w szarych latach 80'... Muszę przyznać, że zarówno Maja, jak i Miki się trochę bawią tym prezentem :) Nie wiem, czy nawet Miki nie bardziej. 

Zestaw dla małej wróżki-motylka. Badziew z Allegro (sama kupowałam, to mogę tak pisać :), ale radości dał mnóstwo! Maja w zasadzie całe święta przechodziła w tych skrzydełkach i opasce (w tle).

Super prezent dla chłopca! Książka z parowozikiem i trasami do niego. Każda może funkcjonować osobno, ale można je też wyjąć i połączyć w jedną dużą trasę. Jednorazowe nakręcenie parowozika pozwala na przejechanie prawie całej długiej trasy. Świetny pomysł. Dostępne w Empiku.

Gra w głodne hipcie była na liście życzeń Mikołajka (jak już z niego wydusiliśmy coś poza czekoladką). Gra banalna i niewymagająca myślenia, ale jest przy niej mnóstwo zabawy. Wygrywa ten, którego hipcio "zje" więcej kuleczek. Oboje mają z tej gry wielką radość.

A tu coś bardziej dla mamy, ale oni też docenią, oj docenią... Jak im zacznę czytać wieczorami. To moje ukochane książki z dzieciństwa, do których sama chętnie zaglądam co i rusz. Czy ja już wspominałam, że uwielbiam bajki? To mój ulubiony gatunek, w literaturze i kinie. Kiedyś miałam "Opowieści z Narnii" (btw, kiedyś to się pisało przez jedno i, co moim zdaniem było poprawną pisownią) w pięknym dwutomowym wydaniu, niestety pożyczyłam i nie wróciło do mnie... A w poniższym zestawieniu opowieści o Mary Poppins znajdują się takie, których nigdy wcześniej nie widziałam. Polecam gorąco!

Znowu coś, co raduje mamusię... Na szczęście dzieci też. "Dzieci z Bullerbyn" to moja kolejna ukochana książka, pisałam o niej TUTAJ, poniżej w wersji audio. Oprócz tego Pippi, Lotta z ulicy Awanturników, Emil ze Smalandii, Karlsson z dachu, wszystko czytane uroczym głosem Edyty Jungowskiej. Nie zabrakło przygód Mikołajka, pirata Rabarbara i "Piegowatych opowiadań", przy czym te dwie ostatnie pozycje to dla mnie nowości, na temat których jeszcze nie mam zdania.

Ponadto dzieci dostały także klocki, puzzle, przytulanki i parę jeszcze innych, zupełnie im niepotrzebnych rzeczy :)

No i znalazło się także coś dla mamusi... Przepiękne perfumy Tresor In Love. Eleganckie, subtelne, dość słodkie, ale nie przesłodzone. Skąd ten Mikołaj wiedział...? Do tego prześliczny pierścionek, misternie fasetowany, z akwamaryną chyba.

"Magię sprzątania"  Marie Kondo kupiłam sobie sama. Jestem już po jej lekturze i poświęcę jej osobny post. Pisałam we wstępie, że mierzi mnie bezmyślny konsumpcjonizm. Myślę, że dzięki tej książce możemy zobaczyć, ile niepotrzebnych rzeczy nas otacza, które nas wcale nie uszczęśliwiają, a wręcz przeciwnie, wchodzą nam na głowę i przytłaczają. Pomoże nam się z nimi rozstać w pokojowy sposób :) Ktoś z Was miał już przyjemność ją przeczytać?

Dziękuję pięknie za wizytę. Jeszcze raz wszelkiej pomyślności w nowym roku! A gdybyście mieli pytania co do pokazanych przeze mnie podarunków, to proszę zadawać w komentarzu, na pewno odpowiem.

Uściski noworoczne!

Magda

Piszą o Magii Domu!

Spotkało mnie coś bardzo miłego ostatnio, czym chciałabym się z Wami podzielić. Część z Was, która obserwuje mnie na Facebooku , już wie o co chodzi. Na portalu Weranda Country pojawił się wpis o moim blogu i coś na kształt wywiadu chyba... Z moimi zdjęciami. Poniżej przytaczam go w całości, chętnych zapraszam do przeczytania i obejrzenia oryginalnego wpisu.

Kilka słów o urządzaniu wnętrz: Magdalena z Magii Domu

O blogowych inspiracjach, urządzaniu wnętrz i najważniejszych pomieszczeniach w domu rozmawiamy z Magdaleną Lidzbarską, prowadzącą bloga Magia Domu.

Urządzanie wnętrza to dla mnie 
Urządzanie wnętrza to dla mnie przede wszystkim ogromna przyjemność wynikająca z obcowania z pięknymi przedmiotami i świadomości, że być może komuś właśnie pomagam lepiej żyć. Równie ważne są dla mnie uroda rzeczy jak ich funkcjonalność. Nawet najpiękniejszy przedmiot straci na urodzie, gdy będzie zawadzał, 

i odwrotnie, brzydki, a funkcjonalny sprzęt nie zachęca do korzystania z niego… Wierzę, że dobrze zaprojektowane, piękne wnętrze jest w stanie poprawić życie jego mieszkańca, wpłynąć na jego poczucie szczęścia. Mierzę ludzi własną miarką – ja jestem bardzo nieszczęśliwa w brzydkich pomieszczeniach.

Najważniejsze w domu jest

Najważniejsze w domu jest to, aby się w nim dobrze czuć, aby oddawał naszą osobowość. Nie przemawiają do mnie wnętrza, które wyglądają, jakby nikt w nich nigdy nie mieszkał, bezosobowe, wydmuszki z katalogu. Każdy mieszkaniec powinien w jakiś sposób zaznaczyć w nim swoją obecność. Nie wierzę w pogoń za modnymi dodatkami tylko dlatego, że inni je mają. Muszą się nam podobać, musimy czerpać przyjemność z przebywania we własnym domu, czuć się w nim komfortowo i chętnie do niego wracać. Równie ważny jest dobry projekt funkcjonalny.

Mój ulubiony styl wnętrza
Po pierwsze, uważam, że każdy styl można fajnie ograć. A po drugie, nie przepadam za ślepą realizacją danego stylu. Jeśli już muszę jakiś wybrać, to najbardziej przemawiają do mnie wnętrza skandynawskie, ale wymieszane ze stylem retro, plus odrobina nowoczesności. Lubię łączyć, mieszać. Tu coś nowego, tu coś starego, tu fotel z odzysku, a tam podrasowana szafka z sieciówki... Nie lubię, gdy wszystko jest z jednej linii mebli, nie cierpię kompletów, sztampy i przewidywalności. Uwielbiam rzeczy z historią, uważam, że w każdym domu powinien być jakiś przedmiot wiążący się z przeszłością mieszkańców. To dodaje wnętrzu charakteru i wyjątkowości. Bardzo też lubię amerykański styl New Hamptons. Taki trochę skandynawski na bogato. Jasny, stonowany, z naturalnymi dodatkami i morskimi akcentami. Coś wspaniałego!

W kuchni najbardziej lubię
W kuchni najbardziej lubię to, że przyciąga jak magnes wszystkich domowników, jest prawdziwym sercem domu. Zapach ciasta roznoszący się po całym domu to zapach szczęścia, bezpieczeństwa. Dzieci zaglądają przez szybkę piekarnika i nie mogą się doczekać tych pyszności, w których powstawaniu same uczestniczyły – w moim domu jest zawsze walka, kto ma trzymać mikser. A w mojej kuchni lubię to, że jest połączona z salonem i jadalnią, dzięki czemu mogę swobodnie rozmawiać z moimi gośćmi, jednocześnie szykując poczęstunek. 

W salonie moich marzeń nie może zabraknąć
W salonie moich marzeń nie może zabraknąć wygodnej kanapy i dużego stołu. To najważniejsze meble, wokół których skupia się życie rodziny. Oprócz tego muszą być duże okna, najlepiej od sufitu do podłogi, z widokiem na ogród. Nic tak nie koi oczu jak zieleń. Z salonu wychodzi się na duży, ukwiecony taras, a dalej na trawnik… I taki salon właśnie mam! Można by ewentualnie popracować nad kwiatami, bo nigdy nie miałam ręki do roślin.

Te dodatki zawsze się sprawdzają
Rośliny będą pasowały do każdego wnętrza. Oprócz tego oprawione fotografie rodzinne. Przezroczyste szkło i biała porcelana. Plakaty z typografią. Może poduszki? Ale tak naprawdę nie ma chyba uniwersalnych dodatków, wszystko zależy od wnętrza i nastroju, jaki chcemy osiągnąć. Rośliny mogą być swojskie i egzotyczne, w metalowej doniczce, albo malowanej glinianej; biała porcelana ma także mnóstwo oblicz. Ascetyczny nastolatek zapewne nie będzie chciał poduszek, jeśli wymyślił sobie nowoczesne, minimalistyczne wnętrze, a romantyczna nastolatka będzie wolała od typografii np. starą rycinę.

Inspiruje mnie
Właściwie wszystko. Wszędzie widzę piękno. Nigdy nie wiem, jaki obraz każe mi się na chwilę zatrzymać i go podziwiać. Ale chyba najbardziej przyroda, jej różnorodność, zmienność. Gdy nie jestem pewna, czy dane kolory do siebie pasują, szukam takiego zestawienia w przyrodzie. Uwielbiam neutralne bazy, inspirowane naturą, z mocnymi akcentami kolorystycznymi, co można przyrównać np. do barwnych kwiatów na łące.

Kiedy myślę o domu za miastem
Kiedy myślę o domu za miastem widzę niewielką wiejską chatkę, z jedną dużą izbą na dole i sypialniami na pięterku. Chatka ma historię, jest wybielona w środku, ożywiona kolorowymi dodatkami w stylu boho lub folk. Jest urządzona pomysłowo, nieszablonowo, zdobycznymi meblami, własnoręcznie odnowionymi lub upolowanymi na strychu u sąsiada albo pchlim targu. Oczywiście są w niej wszystkie udogodnienia cywilizacyjne, a za nią spory taras, na którym przesiadujemy. I woda! Rzeka, jezioro lub morze. Cała rodzina czeka, aż nadejdzie weekend, żeby móc tam pojechać! To moje wielkie marzenie do spełnienia.

Wypowiedzi: Magdalena Lidzbarska z www.magiadomu.blogspot.com
Opracowanie: Katarzyna Kujac
Zdjęcia: Magdalena Lidzbarska

Księga Małgorzaty – rzecz o nieprzeciętnej kobiecie

Uwielbiam historie o niezwykłych, silnych i mądrych kobietach, które mimo przeciwności losu podążają za swoimi marzeniami. Nawet dziś nie jest to proste, jak pewnie część z Was doskonale o tym wie. Ale wiecie co? I tak mamy super. Że żyjemy w tych czasach, w tej kulturze. (W niuanse traktowania kobiet dziś przez inne kultury nie będę wchodzić, bo miejsca na twardym dysku by nie wystarczyło, a ja bym się zdenerwowała 1000 x). Możemy same wybierać męża, stroje, zawód, same na siebie zarabiać i same te pieniądze wydawać, na co chcemy… Nie musimy zakładać rodziny,  jeśli tego nie chcemy, a kobieta niezamężna i bezdzietna już nie jest wytykana palcami, nie mówiąc już o tych, które mają dzieci bez ślubu. Nie potrzebujemy męskiego opiekuna – kiedyś kobieta bez takowego była na samym dole hierarchii społecznej; musiała być pod czyjąś opieką, jeśli nie męża, to brata, wuja, ojca, itp., którzy oczywiście decydowali za nią. Możemy kupować nieruchomości i je sprzedawać, możemy uczyć się tego, czego chcemy. Możemy same wychodzić z domu, możemy jeździć na łyżwach, możemy… Och, tę listę można by ciągnąć w nieskończoność!

Wyobraźcie zatem sobie siebie 200, 400 albo i 600 lat temu. Ok, stroje z epoki, muzyka, wystrój wnętrz i tak dalej… Ale przede wszystkim w większości przypadków nie miałybyśmy NIC, ale to absolutnie NIC do powiedzenia, jeśli chodzi o decyzje dotyczące naszego życia. Jeśli miałybyśmy szczęście, wyszłybyśmy dostatnio za mąż, to znaczy miałybyśmy co jeść i w co się ubrać. Męża oczywiście kobiecie wybierali rodzice lub opiekun. Z rzadka się zdarzało, aby je kształcono, uważano bowiem to za stratę czasu, a kobiety z gruntu za głupie. Właściwie szczytem możliwości było zamążpójście, prowadzenie domu i urodzenie dzieci, najlepiej synów, co zapewniało kobiecie jako taki szacunek. Jej obowiązkiem, jako istocie niższego sortu, było posłuszeństwo panu mężowi. We wszystkim.

Brat Grzegorz podniósł wzrok, przerywając pisanie.
- „Wytrwała Gryzelda” to bardzo pouczająca opowieść. Dzisiejsze dziewczęta byłby znacznie doskonalsze, gdyby częściej myślały o lekcji, jaką dała Gryzelda. […]
- Wydaje mi się, że kobieta, która pozostaje posłuszną mężowi, chociaż jest przekonana , że zamordował wszystkie jej dzieci, wcale nie jest cierpliwa i wytrwała, tylko bardzo głupia i tchórzliwa.
                Brat Grzegorz rzucił jej piorunujące spojrzenie. Gdyby była mężczyzną, w jej słowach można by się doszukiwać sensu. On jednak z pewnością nie pozwoli, by jakakolwiek kobieta, szczególnie ta straszna niewiasta, pokonała go w dyskusji.
                Przybrał ton chłodnej wyższości.
- Kobiety są mniej zdolne do rozważania abstrakcyjnych  pojęć niż mężczyźni. Dlatego właśnie jedynym odpowiednim dla kobiety sposobem postępowania jest godzić się z opinią mężczyzny w tych sprawach. Arystoteles rozstrzygnął tę kwestię ostatecznie, mówiąc, że niewiasta jest zdolna jedynie do posłuszeństwa.

Ciekawe? Powyższy cytat jest jednym z bardziej „lajtowych” jeśli idzie o postrzeganie kobiety. Pochodzi z cudownej książki pt. „Księga Małgorzaty” autorstwa Judith Merkle Riley. W jednym z wywodów dowodzi się, że kobiety w ogóle nie są zdolne do myślenia, natomiast doskonale opanowały sztukę imitacji i czasem, dzięki niej, stwarzają pozory, że myślą. Hm…

Rzecz się dzieje w połowie XIV wieku w Anglii. Główną postacią jest Małgorzata z Ashbury, kobieta niezwykła, zadająca sobie wciąż wiele pytań, które z pewnością nie przystoją kobiecie. Jest ciekawa świata; jej umysł wychodzi poza ramy jej epoki o wiele stuleci naprzód. Nie zgadza się na świat urządzony po męsku, na przedmiotowe traktowanie kobiety. Jest żądna wiedzy, potrafi przyjmować porody, zna się na ziołach, nie jada mięsa (rzecz niebywała wtedy), często się myje (!), do dzieci przemawia sercem, a nie rózgą. Los nie szczędzi jej smutnych wydarzeń, które jednak jej nie łamią. Doświadcza też wielu cudownych rzeczy, w tym wspaniałego daru od Boga (który, nota bene, też wcale nie jest zadowolony z kierunku, w którym rozwinął się świat). Ale więcej nie powiem, bo nie chcę zepsuć lektury. Powiem tylko, że pewnego dnia postanawia spisać księgę swego życia, co w ówczesnych czasach, gdzie pisało się głównie żywoty świętych i kopiowało biblię, było rzeczą niebywałą, zakrawającą na herezję. Ponieważ wtedy jeszcze nie umie pisać, zatrudnia, nie bez kłopotów, skrybę, brata Grzegorza, którego historia życia okazuje się niemal równie ciekawa.

Autorką jest Judith Merkle Riley, profesor nauk politycznych w Claremont McKenna  w Kalifornii. Pasjonuje się średniowieczem i za pośrednictwem niezwykłej, wartkiej historii przemyca nam ogrom faktów dotyczących ówczesnego życia codziennego – opisuje zwyczaje, zabobony, jadłospis, stroje, zabawy, wygląd domostw, i jeszcze więcej. Pasjonujące. Zwłaszcza przekonania dotyczące higieny osobistej i sprzątania są dzisiaj nie mieszczą się w głowie. Zawsze jak czytam takie rzeczy to wyobrażam sobie, jak tam wszędzie musiało okropnie cuchnąć.

I jeszcze jedno – jeśli lubicie w książkach element nadprzyrodzony, to ta lektura jest tym bardziej dla Was. Ja na przykład uwielbiam magię (dlatego kocham książki Isabelle Allende), byle nie w nadmiarze. Tu ją znajdziecie!

Mam nadzieję, że Was zachęciłam i sięgniecie po „Księgę Małgorzaty”. Na pewno się nie rozczarujecie.

Serdeczności,

Magda

Ciasteczka, biblioteka i urodziny

Witam serdecznie w pierwszy grudniowy dzień! U nas pierwsza z czerech świeczka zapłonęła, wyciągnęłam też pierwsze dekoracje, na razie adwentowe, czyli wieniec i domek-latarenkę. Bardzo lubię Adwent, czas oczekiwania... Z dziećmi się jeszcze fajniej czeka!

Tata zabrał Majeczkę z koleżanką do KINA na "Krainę Lodu" (sama bym poszła, no ale cóż, tata był pierwszy - ja za to zabieram Majkę do teatrzyku), Miki śpi, więc popełnię pierwszy od sierpnia post. Mam do pokazania przepyszne ciasteczka "dla zdrowotnosci". Koleżanka z pracy zrobiła, poczęstowała, powiedziała że proste... No i mam. Nazywa się to batoniki muesli Kasi Bosackiej (tej od "Wiem co jem") i faktycznie jest mega proste do zrobienia:) Oto przepis, zaczerpnięty stąd:

Batoniki  muesli Kasi Bosackiej

Składniki:

puszka mleka skondensowanego, słodzonego

125 g dowolnych pestek, nasion

100 g suszonej żurawiny

250 g płatków owsianych

75 g wiórków kokosowych

125 g dowolnych, posiekanych orzechów

Wykonanie:

Wymieszać składniki suche, dodać skondensowane mleko. Tak naprawdę można wrzucić co się ma ochotę. Ja nie wrzuciłam wiórków kokosowych, bo za nimi nie przepadam, a za to dodałam rodzynek i migdałów. Masę wyłożyć do formy wysłanej papierem do pieczenia. Może być  taka prostokątna do ciasta, wtedy wyjdą trochę grubsze, albo blacha z piekarnika, wtedy są cieńsze i trzeba je pokroić na mniejsze kawałki. Ja nie posiekałam orzechów i miałam trochę za cienką warstwę do tych orzechów, ale i tak wyszły pycha! Piec 45 minut w 130 stopniach, Poczekać aż masa wystygnie, po czym pokroić na pożądane kawałki. I już! Tego nie da się zepsuć:) 

A teraz z zupełnie innej beczki: niedawno zapisałam się do biblioteki! Cóż to za wspaniały wynalazek ludzkości! Nie raz już należałam do biblioteki, ale jakoś zupełnie zapomniałam, jaka to wspaniała sprawa. Lubię mieć książki na własność, ale są drogie, a po drugie gdzie je trzymać? I tak mi już biblioteczka wylewa się na korytarz, muszę dorobić jakieś nowe półki albo poszukać nowego miejsca. W mojej bibliotece jest mnóstwo nowości i wypożyczalnia dla dzieci. Młodą też zapisałam, była bardzo zadowolona i od razu pożyczyła trzy książeczki. Ja sobie wzięłam Munro "Dziewczęta i kobiety" i bardzo mi przypadła do gustu. Uwielbiam historie, które się rozgrywają w Ameryce Północnej:) A równocześnie czytam "Anię z Zielonego Wzgórza". Wiecie co... Ta historia jest nieśmiertelna. Wzruszam się niesamowicie przy tej opowieści. Poza tym uwielbiam odkrywać stare opowieści na nowo, teraz dostrzegam dużo więcej. Jako dzieciak interesowała mnie tylko fabuła. Po latach odkrywam mnóstwo szczegółów z codziennego życia, wygląd miejsc, stroje, zwyczaje, lokalizację w czasie i przestrzeni, charakterysytkę postaci. Zresztą podobnie mam z "Dziećmi z Bullerbyn", o czym już kiedyś pisałam na blogu. Polecam sięganie po stare lektury!

A teraz o urodzinach. Już jakiś czas temu zapisałam się na Westwing, jak dotąd żeby czerpać inspiracje, ponieważ portal ten pokazuje cudowne zdjęcia i aranżacje. Z okazji drugich urodzin klub zakupowy propronuje wiele atrakcji, myślę, że warto zajrzeć, są to specjalne urodzinowe kampanie, darmowe dostawy produktów oraz noc zakupów w finale akcji.

Ja jestem wielką fanką blaszek ściennych. Te tutaj są naprawdę przepiękne. 

Myślę, że jeszcze o klubie przeczytacie u mnie, bo w ramach współpracy mogę liczyć na ich stylowe fotki:)

I to by było na tyle dzisiaj. Mam nadzieję, jak za każdym razem zresztą, że będę bardziej regularna. Jak już piszę post, to się zastanawiam, czemu nie robię tego częściej, przecież to takie proste:) Do obfocenia mam przearanżowany pokój Majeczki, dużo ładniejszy teraz moim skromnym zdaniem.

Uściski i do następnego!

Magda

Urządzanie dziecinnego - cd.

Ani się człowiek obejrzał, a tu już 29 tydzień ciąży w toku... Umysł mi zaprzątają takie sprawy, jak wyprawka dla malucha, wózek, przemyślenia o porodzie itp...:) Na szczęście czuję się doskonale, więc pracuję.

Ale do rzeczy - pokoik dziecięcy jest w zasadzie gotowy. Nie pokażę go jeszcze, bo zmiany wymaga jeszcze ustawienie mebli, co będzie możliwe dopiero, jak pan stolarz zrobi nam zabudowę na książki w przedpokoju, co ma nastąpić niebawem (zdanie złożone wielokrotnie). Zrobię fotki jak tylko będzie gotowy na picuś-glancuś. Niemniej beżowo-brązowo-niebieskie pasy pionowe o których pisałam jakiś czas temu już są, jest piękny fotel z Ikei (żeby mi było wygodnie karmić), oraz biała komoda, regalik, przewijak, nad którym zawiśnie półka, i łóżeczko. Półeczka jest z Ikei, a inspiracją była ilustracja znaleziona w necie poniżej:

Na ścianie chcę powiesić kilka ilustracji z mojej ukochanej książki z dzieciństwa, czyli "Dzieci z Bullerbyn", ale nie ze starego wydania, tylko z tego:

Obrazki są w niej prześliczne. W ogóle, choć już jestem dość leciwa, to mniej-więcej raz na rok czytam sobie tę książkę, bo ją po prostu kocham... Wzrusza mnie, bawi... Chciałabym, żeby takie dzieciństwo miały wszystkie dzieci na świecie i dołożę starań, żeby nasz maluch był taki szczęśliwy jak Lisa, Anna, Britta, Lasse, Bosse i Olle. Zawsze jak to czytam, to mam refleksję, że proste czynności, w kontakcie z naturą, są najfajniejsze. Łowienie raków, kryjówki w stogu siana, opieka nad zwierzętami domowymi, łażenie po drzewach, jazda na sankach, kąpiele w jeziorze, zbieranie poziomek... Dzieci muszą codziennie chodzić daleko do szkoły, ale wcale nie są z tego powodu nieszczęśliwe, wręcz przeciwnie. Najbliższy sklep też jest daleko, ale to również nie stanowi problemu. A jakie wspaniałe święta mają, zarówno Bożego Narodzenia i Wielkiej Nocy. Wszystkie ozdoby robią własnoręcznie ze słomy, papieru, z piernika... Cieszą się z drobnych prezentów, bo najważniejszy jest nastrój, a nie rzeczy materialne. A teraz? Komputer, TV, zawożenie dzieci do szkoły oddalonej o kilometr... Dzieci nie wiedzą, skąd się biorą produkty na ich talerzach... Prezenty muszą być drogie i najlepiej elektroniczne.... Strasznie trudno teraz jest dobrze wychować dziecko, wszystko jest takie odrealnione, odcięte od natury... Ech, przemyślenia przyszłej mamuśki:)

Ostatnio też przeglądałam Pakamerę Artystyczną i zachwyciłam się obrazkami artystki podpisującej się pseudonimem Mia_Mi: http://www.pakamera.pl/ilustracje-krolewna-fochna-nr367257.htm
Niestety (albo stety) nie da się skopiować obrazków, więc trzeba zajrzeć samemu.

Wczoraj natomiast poszłam na łowy do lumpeksu i wyszłam z torbą śpioszków, body i pajacyków za całe... 17,50 zł! Często są to markowe rzeczy, np. Next Baby. W sklepie za te rzeczy zapłaciłabym grubo ponad 300 zł. A więc WIWAT LUMPEKSY!!!

A gdyby pokoik nie był niebieski, to bym go zrobiła w takich klimatach, moich ukochanych (wszystko znalezione w necie):

Cudne, kojące, kompatybilne, szlachetne barwy... Ale blue też jest piękny, połączenie bieli, błękitu i drewna zawsze się sprawdza.

To tyle na razie. Mam nadzieję, że w kolejnym poście już będę miała co pokazać!!!

W końcu mam coś do pokazania...

... a nie tylko wciąż te podróże i chleb:) Wszak nie samym chlebem człowiek żyje, czasem też dekupażem.

Straszyli nas, że będzie straszna zima do końca marca, a tu odwilż. I bardzo dobrze. Mamy już cztery medale na igrzyskach, czyli ogólnie nie jest źle. Ja mam ponad 200 stron do przetłumaczenia do 15 marca, oczywiście miałam kupę czasu na to, ale jak zwykle pracuje mi się najlepiej, gdy termin goni. Nawet już z tym nie walczę. Ten typ tak ma. Dziś z przyjaciółką stwierdziłyśmy, że to ma sens, bo tak wychodzi lepsza stawka za godzinę pracy, hehehehe.

Ale do rzeczy. Udało mi się zrobić cztery prace. Pierwsza to herbaciarka z wykorzystaniem szablonu, którym się chwaliłam jakiś czas temu.

Na początku chciałam, aby tekst stanowił wyłącznie tło pod motyw, ale tak mi się spodobała wersja basic, że postanowiłam nic nie naklejać. Dałam tylko spękania dwuskładnikowe (moje pierwsze doświadczenie z tymi spękaniami firmy Heritage, bardzo pozytywne zresztą, wcześniej pracowałam na Stamperii) i lekką patynę. W każdym razie szablon na pewno wchodzi w poczet moich ulubionych efektów. 

Następna praca to pudełko na dwie talie kart z hinduskim słonikiem na szczęście. Wykończenie jak w herbaciarce plus szaleństwo w postaci domalowanych kropeczek:)

Następny jest chustecznik, w którym wykorzystałam piękne (moim skromnym zdaniem) akwarelowe maki. Nie kombinowałam tu zbytnio w sensie domalówek czy wstążeczke, ponieważ serwetka jest wystarczająco zdobna.

I na koniec taca: połączenie bejcy i farby, lekka przecierka, serwetka oraz domalowanie krzywych rameczek. Bardzo lubię połączenie farby z bejcą, uważam że tak często jest ciekawiej. Zastanawiam się tylko, czy nie dorobić sepiowych cieniowań. Pomyślę jeszcze.

A poza tym czytam "Pod słońcem Toskanii" Frances Mayes. Kiedyś zrobiłam jedno podejście po obejrzeniu filmu, ale jakoś nie zmęczyłam. Teraz natomiast czyta mi się wspaniale! I tęsknię za słońcem i letnimi krajobrazami. Może dlatego lepiej mi "wchodzi", bo sama jestem po dużym remoncie? I może dlatego, że bardziej wgłębiłam się w uroki kucharzenia, włącznie z zamykaniem smaków lata w błyszczących słoikach i butelkach? Może po prostu ta książka jest dla trochę dojrzalszych (sic!) osób, które zaczynają się uczyć, jak doceniać drobne codzienne przyjemności w postaci smaków, widoków, miłych słów i gestów? Polecam tę książkę pachnącą pomidorami suszonymi na słońcu, zwłaszcza w przededniu wiosny, kiedy u nas jeszcze szaro i buro...

PhotoScape, Gran Torino i inne...

Jeszcze nie ma trzeciej, a jest tak mroczno... Cholerka, nawet zdjęć nie można zrobić ładnych, bo z fleszem są takie sztuczne i ble. Na szczęście to ostatnie takie dni, za trzy tygodnie będą się robić coraz dłuższe... Zresztą, i tak mi coś karta pamięci w aparacie szwankuje, albo to coś do jej odczytywania w komputerze. Kiedyś, jak tylko włożyłam kartę, pokazywał się plik, a teraz cicho i głucho:( Muszę zgłębić sprawę.

Dzięki Elle (która nie ma o tym pojęcia:) poznałam sympatyczny darmowy programik do obróbki zdjęć o wdzięcznej nazwie PhotoScape, do pobrania z netu. Niezwykle prosty w obsłudze, a pozwalający się nieco pobawić fotkami. Poniżej zamieszczam collage zdjęć-pamiątek z Bułgarii. Ale frajda i w dodatku takie proste!!! Dzięki Elle!

Tyle sobie obiecywałam świątecznych robótek, a nawet nie mam czasu zabrać się za zamówienia. Roboty ciągle huk. Zrobiłam wieszaczek z czterema kołkami dla siostry (jak mi sprzęt nawiąże współpracę, to wrzucę). Kończę skrzyneczkę i jedną tacę, a druga w kolejce.

W niedzielę obejrzeliśmy rodzinnie wspaniały film w reżyserii Clinta Eastwooda pt. "Gran Torino". Reżyser obsadził się także w roli głównej. Gra zgorzkniałego, rozgoryczonego rasistę. Walt Kowalski jest odpychający w obejściu, niemiły, nieuprzejmy, a po śmierci ukochanej żony nie ma nikogo, kto by go mógł przekonać, że świat nie jest zły. Po prostu stary zgred. Jednak później okazuje się, że nie bezpodstawnie. Przeżył straszne chwile w Korei. Jego rodzina skupia się na rzeczach materialnych i nie umieją ze sobą rozmawiać (zresztą nie dziwię się, bo on jest naprawdę odpychający, a oni z kolei płytcy). W zasadzie jest sam (oprócz cudnej labradorki Daisy) i ze swej werandy obserwuje powolny upadek obyczajów i wartości, jakie znał i szanował. Na domiar złego jego w jego dzielnicy zamieszkuje coraz więcej imigrantów. Nic, tylko się załamać...
Pewnego dnia niechcący zostaje bohaterem dla skośnookich sąsiadów i to wyraźnie wbrew swej woli. Powoli nawiązuje się przyjaźń między nim a rodzeństwem imigrantów. Walt Kowalski zdaje sobie sprawę, że wartości, do których tęskni, są cały czas kultywowane u orientalnych sąsiadów i że w zasadzie łączy go więcej z nimi niż z rodziną. Jest gotów oddać im wszystko...
Piękny, wzruszający film. Dramat, lecz nie pozbawiony elementów komediowych. Zapadł mi w pamięć, myślę, że na długo... jeśli macie okazję, koniecznie obejrzyjcie, choćby dla Clinta Eastwooda.

Niby mam tyle roboty, ale w głowie się kłębią pomysły... Chyba dojrzałam spróbować swych sił w scrapbookingu. Kupiłam już kilka dziurkaczy ozdobnych (ale to jest miłe, wycinać nimi ozdobne kształty!!!), mam gilotynkę suwakową już od jakiegoś czasu, pędzelków i nożyczek u mnie ci w bród! Zastanawiam się tylko, jaki fachowcy mają patent na przyklejanie małych elementów. Pędzelek, klej i pęseta? Może ktoś mi podpowie, albo odeśle pod dobry adres? Mam nadzieję, że przed Świętami jeszcze coś zdziałam.

I to by było na tyle przemyśleń... Mam nadzieję, że następnym razem będę miała się czym pochwalić. Pozdrowienia grudniowe!!!