Magia Domu

Wycieczka do Alicante

2012-02-11T18:37:00.003+01:00

Postanowiłam zreanimować mój blog. Choć już dawno nie zamieściłam żadnego posta, to zaglądam tu czasem i z wielkim zdziwieniem i przyjemnością zaobserwowałam, że przybyło nowych gości! Witam Was zatem wszystkich serdecznie:)
Jak zwykle o tej porze roku dostaję fisia. Nie wiem, czym to jest spowodowane, ale jest to stale występujące zjawisko u mnie, że w styczniu mam kryzys egzystencjalny, chcę coś zmienić w życiu, uciec na Karaiby, wyuczyć się nowego zawodu, i tym podobne fanaberie. Co skutecznie przechodzi z nadejściem cieplejszych dni... Dlatego dla ocieplenia klimatu postanowiłam przypomnieć sobie i podzielić się naszą tygodniową wycieczką do Alicante w Hiszpanii, która miała miejsce w maju ubiegłego roku, tj. 2011. Pojechaliśmy tam z dziewięciomiesięczną wtedy Mają. Spisała się na medal! Tata chodził z nią w chuście przez cały czas i spacerówka okazała się zupełnie zbędnym bagażem. Ani razu jej nie użyliśmy na spacerze!

Ku naszemu zdziwieniu okazało się, że wcale nie było tam tak gorąco, jak się spodziewaliśmy. Z tego co pamiętam było +/- 25 stopni. Zdarzyło się, że na plażę było za chłodno. Niemniej i tak poplażowaliśmy!

Ten widok jest po prostu przepiękny: morze i góry... I mało ludzi na plaży... Oprócz plażowania oczywiście zwiedzaliśmy Alicante. Najpiękniejsza jest "cygańska dzielnica" (tak ją zwie moja przyjaciółka, która mieszka w Alicante), przez którą trzeba przejść, aby dostać się na wzgórze zamkowe, skąd roztacza się wspaniała panorama miasta.

Dzielnica jest niezwykle urokliwa, pełna krętych, stromych uliczek, malutkich domków poprzyklejanych do siebie w przedziwny sposób, z ludźmi siedzącymi przed domem jak to na wsiach drzewiej bywało. Podobnie jak w całej Hiszpanii, wszechobecne są kafelki malowane ręcznie, dosłownie są wszędzie.

Zdjęcie w lewym górnym rogu to posadzka deptaka ciągnącego się wzdłuż portu, prowadzącego do plaży, reszta to ozdoby z kafelków na ścianach budynków. Poniżej zaś udekorowany domek z dzielnicy cygańskiej, tematyka mocno chrześcijańska. Zdaje się, że tędy prowadzi droga krzyżowa. Te suknie ze szpiczastymi kapturami to tradycyjny strój wielkanocny. Nam się kojarzą tylko z rasistowskim ugrupowaniem, ale w czasie Wielkiej Nocy w paradach (bo Hiszpanie uwielbiają parady i robią je przy każdej okazji - co wiem od mojej przyjaciółki i o czym można poczytać na jej blogu: www.alicantecaliente.blogspot.com) mnóstwo widać takich strojów.

Tutaj rzeczona panorama z widokiem na port...

i kawałek zamku z bliska:

Włóczyliśmy się tez sporo po mieście, przyglądając się miłym oku detalom:

Jak wspominałam, to był maj. A maj, jak wiadomo, w katolickim kraju to czas I Komunii Świętej. Czegoś takiego jeszcze nie widziałam. Przed kościołem kłębiły się tłumy małych panien młodych i admirałów:

Byliśmy na targu i jedliśmy przepyszne, świeże rzeczy. Codziennie śniadanko na tarasie, z pyszną kawką i świeżymi warzywami:

Byliśmy też na targu mięsnym, ale oszczędzę wam widoków, bo były drastyczne. Kozie czaszki, obdarte ze skóry zające, móżdżki na tackach, ratki i inne cuda... Niemniej było to bardzo interesujące. Targ owoców morza stanowił dużo ładniejszy widok. Mniam!

Jednego dnia pojechaliśmy na wycieczkę do przeuroczej miejscowości o nazwie Altea. Cudne, kręte uliczki z mnóstwem zaułków, kwiatów, ozdobnych krat na oknach, widokiem na morze i góry.

To był naprawdę piękny dzień. Wszystkie uliczki Altei prowadzą do placu na samej górze, gdzie znajduje się oczywiście kościół i mnóstwo sympatycznych knajpek.

I na deser jeszcze przedziwne formacje drzewne z Alicante:)

Cóż mogę rzec na koniec... Że było wspaniale i że już nie mogę się doczekać kolejnej wycieczki... I wiosny. Choć z drugiej strony dziś zaliczyliśmy cudowny wprost spacer w lesie. Była piękna pogoda, prószył śnieżek jak na hollywoodzkiej produkcji, świeciło słońce, królewna Maja zjeżdżała na saneczkach z górki... Zima też ma swoje dobre strony. Wniosek - trzeba się cieszyć tym co się ma:D

Pozdrawiam "zaglądaczy" bardzo serdecznie i mam nadzieję, że do rychłego!

Magda

M jak Maja

2011-08-19T13:22:00.000+02:00

7 sierpnia nasza córeczka skończyła pierwszy rok życia. To naprawdę niezwykły czas dla rodzica (dla dziecka pewnie też). Obserwowanie rozwoju takiej małej istotki jest fascynującą sprawą, tym bardziej, że w tym czasie postępy są błyskawiczne. Wciąż nie mogę się nadziwić, że jeszcze rok temu jej nie było, a teraz wszędzie pełno tego małego ludzika! Życie bez niej byłoby zdecydowanie smutniejsze, choć z drugiej strony trzeba przyznać, że dziatek mienie jest ciężką harówką:D

Tę prześliczną literkę m w dolnym lewym rogu dostałam od koleżanki - przywiozła ją z samego Nowego Jorku:) Jestem nią zachwycona. Chciałabym sama umieć wydziergać coś takiego, ale sobie odpuszczę:) Może w kolejnym wcieleniu.

I jeszcze pochwalę się, jaki ładny prezent dostałam od mojej przyjaciółki - tym razem z Francji (hohoho, ale światowo się zrobiło:). Jest to wieszak na klucze, ale ja znalazłam dla niego inne zastosowanie: jako stojak na kolczyki. Dla mnie idealny! Myślę, że nawet lepiej sprawdza się w nowej roli.

Chciałabym też serdecznie pozdrowić wszystkich "zaglądaczy", zwłaszcza nowych obserwatorów mojego bloga. Bardzo mi miło, że zechcieliście się u mnie zatrzymać!

Uściski,
Magda

Spojrzenie z przeszłości

2011-08-14T22:43:00.001+02:00

Co ja mam, co ja mam!
Wspaniałą, cudowną, niepowtarzalną pamiątkę!
Wisiała u mojej babci na ścianie przy piecu, na słomce (kiedyś tak się obrazy wieszało, albo pocztówki, suche kwiaty, i co tam jeszcze się chciało...). Zawsze lubiłam na nią patrzeć. Gdy babcia umarła, jej dom przeszedł gruntowny remont, a pamiątkę wessało. Nawet się czasem zastanawiałam, co się z nią stało. I okazało się, że niedawno kuzynka znalazła ją za piecem! I mi ją oddała:) Ależ się ucieszyłam! Oto ona:

Jest to malunek (rysunek?) sporządzony na podstawie dwóch zdjęć (wiem to od mojej mamy). Nie wiem dokładnie co to jest za technika, może ktoś z was będzie wiedział? Brudzi przy dotyku, jakby narysowano postaci węglem. Przedstawia prababcię Michalinę, babcię Weronikę (tę od słomki i pieca), dziadka Franciszka, moją mamusię po lewej i ciocię Halę. Bardzo mnie wzrusza ten wizerunek... Ale ja w ogóle mam słabość do przedmiotów naznaczonych czasem... Dla mnie jest to wyjątkowa rzecz, bo to moja najbliższa rodzina, unikatowa pamiątka. Tak się cieszę, że się znalazła! Wkrótce zajmie godne miejsce w galerii zdjęć rodzinnych.

M

Godne księżniczki:)

2011-07-29T22:29:00.003+02:00

Żyję, żyję... Niestety, ostatnio mam dużo pracy i mała ma prawie roczek, a jak się okazuje poziom zaangażowania uwagi przez dziecko rośnie wprost proporcjonalnie do jego wieku:) Jak się teraz ze zdziwieniem dowiaduję, większość moich koleżanek była mniej zmęczona, gdy ich dzieci miały po kilka miesięcy, a nie kilkanaście...

Strasznie zaniedbałam mojego bloga, za co przepraszam wszystkie mile osoby, którym chce się tu zaglądać. Myślami wracam do niego cały czas, obmyślam posty i wizualizuję fotografie, cóż z tego, gdy nie mam kiedy tego zrobić? Postaram się jednak wrzucać coś częściej niż raz na trzy miesiące.

Już jakiś czas temu bardzo mi przypadł do gustu motyw korony, przewijający się tu i ówdzie w świecie bloggerek-upiększaczek świata. I ja postanowiłam mieć coś z tym motywem! Zrobiłam mały research i postanowiłam wykorzystać papier do prasowanek na poszewkach, które kiedyś byłam zanabyłam w Ikei, i które do dziś mi się szalenie podobają. Żałuję, że ich więcej nie kupiłam. Oto efekt:

Popełniłam też kolejną komódkę, wstyd się przyznać, ale aż w maju... Jest to czas komunii, jak wiadomo. I to właśnie zamówienie na prezent z tej okazji (już drugie takie!). Myślę, że dziewczynka się ucieszyła, tym bardziej, że ofiarodawczyni w jednej z szufladek schowała też uroczą bransoletkę z delfinkami.

Och, tyle mam zaległości... Przede wszystkim relacja z Hiszpanii, gdzie w maju spędziliśmy tydzień. Udało mi się też pójść na koncert Ayo i Prince'a! Ale to na następny post!

Uściski i do rychłego!
Magda

WRÓCIŁ!!!!

2011-04-23T21:38:00.000+02:00

Cuda się dzieją na Święta! Dziś, czyli w Wielką Sobotę rano wrócił do nas nasz czarny kot! Równiutko tydzień po tym, jak zniknął. Najpewniej go ktoś zamknął, czy to niechcący, czy specjalnie - to już nie ma znaczenia - bo bardzo schudł (to mu akurat na dobre wyszło, hłe hłe) i ma dość mocno zdarte pazurki na przednich łapkach, jakby drapał zamknięte wyjście.

Ale się cieszymy, hurrrrrrrrrraaaaaaaaaaaaaaaa!!!!
Pozdrowienia!
Magda

Wesołych Świąt!

2011-04-22T16:48:00.001+02:00

To banalne, ale kocham wiosnę. I chyba jestem w mniejszości, która woli święta Wielkiej Nocy od Bożego Narodzenia, a może nie? Chciałabym Wam złożyć serdeczne życzenia z okazji nadchodzących Świąt. Dużo miłości, słońca, życzliwych ludzi wokół siebie. A tu dla Was kwiatki z mojego ogrodu!

Serdeczności,
Magda

Różne różności

2011-04-20T11:39:00.002+02:00

Mało mam czasu ostatnio, bo dużo myślę:))) A tak na serio to mam sporo pracy, jest Majeczka i faktycznie dużo myśli mi się kłębi... Przede wszystkim o tym, aby spełnić me wielkie marzenie o podróży dookoła świata. No, może wokół połowy świata. Myślę sobie, że mamy na to jakieś 5 lat, zanim Maja pójdzie do szkoły. Zajrzyjcie koniecznie tutaj, to niesamowicie inspirujące miejsce: http://careerbreak.pl/. Was też tak woła wielki świat? Ja jak myślę o podróżach to normalnie aż się trzęsę z emocji, a niestety ostatnie 5 lat nie obfitowały w nie, bo kupiliśmy dom i remontowaliśmy się namiętnie, co jak wiadomo pochłania wiele pieniędzy, czasu i energii. Ale co się odwlecze to nie uciecze, prawda? Tu na zrobienie "smaka" widoczek z Turcji z okolic Fethiye. Pani łowi ryby na obiad:

W tak zwanymi międzyczasie zrobiłam kilka prac. Oto pudełeczko zrobione z okazji chrztu. W środku będzie jeszcze mniejsze pudełeczko, już kupne, w którym znajdować się będzie srebrna łyżeczka z datą i wymiarami dzidziusia przy urodzeniu i z miejscem na pierwszy mleczny ząbek, który wypadnie! Bardzo mi się podoba taki prezent, sami dostaliśmy srebrną łyżeczką na chrzest Mai i uważam, że to piękna pamiątka.

Kolejna rzecz to pudełeczko dla małej Julii. Mam nadzieję, że się jej spodoba.

A tu komódka dla panny Emilki, z okazji I Komunii Św. Dokupimy jej jeszcze jakąś okolicznościową biżu i włożymy do jednej z szufladek. BTW, pamiętacie Mon Chichi? Jak ja marzyłam o tej małpeczce... I któregoś dnia ją dostałam od mojej cioci Halinki kochanej, ależ byłam szczęśliwa!!!

Chustecznik, który zrobiłam kiedyś, ale do mnie na chwilę wrócił, bo tasiemka zaczęła się odklejać i musiałam ją naprawić. Dość wiosenny, n'est-ce-pas?

Pudełeczko retro na urodziny Kasi. Podobno się podobało:)

A na koniec smutna wiadomość. W piątek 15 kwietnia po raz ostatni widzieliśmy naszego kota Gacka, aka Czarnego... W rok po tym, jak straciliśmy Rufuska. Strasznie mi smutno z tego powodu. Może jeszcze wróci, ale jestem prawie pewna, że go ktoś zabrał. On był (jest?) strasznie ciapowaty, tylko wokół domu krążył, najchętniej to by siedział przy kominku albo na tarasie, nie miał żądzy przygód za grosz, dlatego nie wierzę, że sam poszedł w długą. Pieszczoch wyjątkowy, nie znam drugiego takiego pieszczocha. A jak fajnie pozwalał się Mai zaczepiać... I teraz nie mamy żadnego kotka:((((

Z wiosennymi pozdrowieniami,
Magda

Pamiątka

2011-04-05T11:20:00.000+02:00

Chyba oficjalnie mogę stwierdzić, że mam fisia na punkcie małych nóżek i rączek. Są po prostu do schrupania. Kiedyś, jak miałam 13 lat i byłam w USA, a u nas była jeszcze komuna (co prawda ostatni rok:) i nie przywiązywało się takiej wagi do pamiątek i rękodzieła jak dziś, to zobaczyłam u znajomej pani odcisk nóżki jej synka. Bardzo mi się to spodobało i postanowiłam, że jeżeli kiedyś będę miała dziecko, to na pewno coś takiego zrobię. W tak zwanym międzyczasie w Polsce wiele się zmieniło i ludzie zaczęli także próbować uchwycić chwilę na większą skalę (bo muszę wam powiedzieć, że Amerykanie to mają kompletny odjazd na punkcie suwenirów wszelkiej maści!). W Smyku i paru innych sklepach można już dziś kupić zestaw do zrobienia odcisku kończyn pociechy:) Ale kosztują moim skromnym zdaniem jakąś koszmarną kasę! Stwierdziłam, że sama sobie dam radę. Mąż rozrobił poremontową resztkę cekolu, który przełożyliśmy do plastykowych denek od pudełka-tuby. Posmarowaliśmy stópkę i rączkę wazeliną, żeby się mniej kleiło i po kilku próbach udało się!

Zamierzam jeszcze oprawić je w ozdobne okrągłe ramki, jeszcze nie wiem czy złote, srebrne, a może białe? Na razie stoją na półce nad kominkiem.

Czas leci tak szybko... Czasem mam takie myśli, że chciałabym zatrzymać każdą chwilę, ale to jest niemożliwe... Dlatego, mimo że czasem jestem zmęczona etatem mamy w ciągu dnia i pracowaniem gdy mała zaśnie, to cieszę się, że mogę być z Mają na co dzień. Przecież te chwile nigdy już nie wrócą, dzieci rosną tak szybko!

Wiosenne uściski!

Królestwo Majeczki

2011-03-31T22:12:00.001+02:00

Maja jest już na tyle mobilna, że w końcu rozstawiliśmy jej kojec, który odziedziczyła po małej Julce. Jest to kojec-gigant, bo mierzy sobie prawie 2 m x 2 m! Mała się w nim turla i robi przymiarki do raczkowania. Tu pierwsze chwile w dopiero co rozstawionym kojcu:

A tu już w urządzonym:

Dziewczyny kochane, a tak off-topic, to orientujecie się może jak wrócić do starego szablonu bloga, tego podstawowego, z ramką w nagłówku? Chciałabym wrócić, ale jego już nie ma wśród dostępnych szablonów. Ten mi się mniej podoba między innymi z tego względu, że ta kolumna środkowa zostaje ciągle biała, choć tło które wybrałam nie jest białe pośrodku, tylko ma ten sam wzór co boki, tyle że nieco bledszy. Będę wdzięczna za wszelką pomoc!

Pozdrowienia,
Magda

Niby nic, a cieszy

2011-03-30T10:49:00.002+02:00

Drobiazg "robi" rzecz, już dawno doszłam do tego wniosku. Poniżej załączam parę fotek miłych i ciekawych dupereli:)

Lala, którą Maja dostała od cioci. Ochrzciłyśmy ją Pippi ze względu na rude warkocze. Laleczka jest urocza, a do niej doczepiona była cudna metka:

Ostatnio moja kochana mamusia dała mi smalczyku pysznego na spodeczku. Gdy go myłam, zauważyłam ciekawy ornament. Gdy się przyjrzałam lepiej, oto co zobaczyłam:) Jeśli nie widać, to informuję uprzejmie, że ornament głosi "Cena zł 2,50".

Takich płatków kosmetycznych jeszcze nie widziałam - mają odciśnięte dziurki imitujące ślady po igle, jakby były obrębione. Prawda, że ładne? Przecież to nie ma najmniejszego znaczenia, gdy nim przecieram twarz, ale jakoś tak zawsze przyjemnie, że ktoś pomyślał i się postarał, żeby było trochę ładniej.

Takie to oto moje luźne wiosenne przemyślenia...
Uściski!
M

Litery

2011-03-18T10:53:00.002+01:00

Jak już wcześniej wspominałam, bardzo lubię litery jako motyw ozdobny, czasem nic więcej nie trzeba. Ostatnio zamówiłam szablon i literki do zastosowania w dekupażu, w końcu przyszły. Długo nie mogłam namierzyć literek, widziałam u innych bloggerek piękne prace z literami i nawet prosiłam o namiary, aż w końcu sama natrafiłam na takie:

Przymierzam się też w końcu do zastosowania medium do transferu, bo dzięki The Graphics Fairy (guzik z odsyłaczem na dole po prawej) mam w zasięgu istną kopalnię motywów, w tym także liter i cyfr.

Poszperałam też w necie i takie pięknuśne inspiracje wynalazłam:

Kompozycja z imion, thestyletrutter.com

Płytki do wieszania i napis na ścianie, bastagoblog.com

Cudny druciak od besthomenews.com

Sznyt vintage od chictip.com

(Pamiętacie takie laleczki? Bo ja tak, choć sama już takiej nie miałam)

Idź na całość, chictip.com

Tapeta-marzenie, homedesignfresh.com

A la Nikifor Krynicki, homedesignfresh.com

Na wypasie, homedesignfresh.com

Klimat retro, ny-image3.esty.com

Metalowa układanka, paradehome.co.uk

Prawda, że piękne? Kiedyś sama też sobie coś sprawię:)

Pozdrawiam serdecznie!

3 zdekupażowane przedmioty

2011-03-14T14:42:00.002+01:00

Nie brakuje wam polskiej pisowni słowa decoupage? No bo jak napisać "zdekupażowany" zachowując oryginalną pisownię? Zdecoupage'owany?:) Od dziś zarzucam francuską pisownię i piszę fonetycznie po polsku!!

Ostatnio udało mi się ozdobić trzy rzeczy. Wraca mi chęć do dekorowania:) Albo nauczyłam się lepiej gospodarować czasem. Dziś przyszła wielka paka z Drewlandii i już oczyma wyobraźni widzę te wspaniałe przedmioty wykonane przeze mnie:D Oprócz tego, co prezentuję poniżej, mam już na pewno dwa nowe projekty: pudełko z okazji chrztu oraz komódkę dla młodej damy w wieku 9 lat.

Pierwsza skrzyneczka to lawendowa herbaciarka. Bejca, serwetka na żelazko i lakier, oraz kokardka z atłasowej wstążeczki.

Drugie pudło to też herbaciarka, tyle, że z dziewięcioma komórkami. Też bejca i serwetka na żelazko plus cienka wstążeczka atłasowa w charakterze ramki. No i kokardka:) Bardzo mi się ta serwetka podoba, lubię, gdy jako dekoracja występują napisy i litery. Zresztą w paczce z Drewlandii przyszedł też ładny szablon z literami, a oprócz tego czekam też na przesyłkę z literkami ze sklejki. Będzie się działo, juuuppi!

I ostatni przedmiot na dziś, czyli domek na klucze. Serwetka, niestety nie dało się na żelazko, bo jest wgłębienie, spękania dwuskładnikowe, proszek do spękań - u mnie cień do powiek, lakier w spreju, motylek z dziurkacza i wykończenie atłasową wstążeczką. Jak widać, bardzo mi przypadło do gustu wykorzystanie wstążeczki ostatnio:)

A poza tym jesteśmy z Majeczką chore:( Najpierw mąż, który na szczęście już ozdrowiał, potem Maja, a teraz i mnie chwyciło. Siedzimy w domu od ponad tygodnia, żadnych spacerków, nudno i smutno... No, nie przez cały czas, ale bardzo nam brakuje spacerów, tym bardziej, że ostatnio tak ładnie bywało. Niemniej pozostajemy dobrej myśli i wciąż wyglądamy z jednakim zapałem wiosny naszej wytęsknionej.

Z wiosennymi pozdrowieniami!
M

Małe buciki

2011-03-09T21:39:00.000+01:00

...są takie słodkie...

Wiosna, kwiaty i dzieci

2011-03-08T20:13:00.003+01:00

Oglądałam sobie dziś ulubione blogi, na wielu królują kwiaty, co mnie zainspirowało do napisania tego posta. Wiosna idzie, czuć ją w powietrzu, a do tego dziś Dzień Kobiet. Dostałam życzenia i pięknego żółtego tulipana.

Tulipany, mimo że obok goździków stanowiły sztandarowy chabaź na Dzień Kobiet, to moje ukochane kwiaty, najchętniej białe lub różowe, choć wszelkie kolory są mile widziane. Obok nich zaraz plasują się eustomy, które miałam w bukiecie ślubnym z pięknymi różami w kolorze przydymionego różu (tu na zdjęciu są bardziej różowe niż w rzeczywistości). Od ślubu minęło ponad cztery lata, a ja wciąż jestem zakochana w moim ślubnym bukiecie:

To dzieło mojej przyjaciółki Ani, florystki. Zrobiła zresztą całą oprawę roślinną naszego wielkiego dnia, za co jej wielka chwała:)

I pomyśleć, że z tej miłości po czterech latach taki kwiatuszek wyrósł:

Maja wczoraj skończyła już 7 miesięcy!!!
Imię ma jak najbardziej stosowne do nadchodzącej pory roku, której wyczekuję z utęsknieniem... W planach jest aranżacja ogrodu pod kątem Majeczki. Chcemy jej urządzić mini placyk zabaw z huśtawką, zjeżdżalnią i piaskownicą; posadzić parę krzaczków porzeczek i agrestu, żeby mogła sobie skubać. Tyle plany, zobaczymy, co z tego wyjdzie.

Pozdrawiam wszystkie wspaniałe kobiety, które tu zaglądają! Wkrótce pokażę kilka prac, udało mi się coś w końcu po nockach wymodzić.

Magda

Pudło na wspomnienia i kryminały

2011-02-15T14:25:00.002+01:00

Ależ mnie dawno tu nie było... Aż wstyd. Na początku stycznia skończył mi się urlop macierzyński, a zatem i beztroska laba... No, może nie taka beztroska, bo zajmowanie się dzieckiem też trochę czasu pochłania. Praca w domu ma swoje niezaprzeczalne plusy. Na razie jakoś udaje się łączyć obowiązki mamy i zawodowe, choć oznacza to, że pracuję głównie wieczorami, jak już Maleństwo zaśnie. Ale nie narzekam, bo dzięki temu mogę spędzać z moją córcią cały dzień.

Na urodziny teściowej zrobiłam pudło na zdjęcia, sama między wierszami zgłosiła takie zapotrzebowania, a ja aż ręce zatarłam, bo nie wiedziałam co jej sprawić. To moja pierwsza praca od wielu wielu miesięcy, więc proszę o wyrozumiałość:) Na dole bejca, na górze farba kremowa w spreju, do tego szablon z napisem i papier decoupage, na górę lakier w spreju (czas to pieniądz... albo więcej snu).

Odkąd okazało się, że mogę znaleźć czas na decoupage, to mam ochotę na nowe prace. Zostało mi trochę zapasów drewnianych przedmiotów, więc mam co robić. Mam nadzieję, że wkrótce pokażę nowe prace.

A tak poza tym to jestem wciągnięta po uszy w trylogię Millenium Stiega Larssona (dzięki opanowaniu techniki czytania przy karmieniu piersią mam na to więcej czasu:) . A przecież ja (niby) nie przepadam za kryminałami! Podziwiam ludzi, którzy umieją uknuć takie intrygi. Książki są niesamowite. Każda ma po 500 stron z okładem, a gdy ją kończysz, to żałujesz, że to już... Właśnie zaczęłam ostatnią część. Polecam. Z czystym sercem polecam także książki Marka Krajewskiego, też kryminały zresztą, całą serię o Breslau, a ostatnio "Erynie". Ale uprzedzam, to dla czytelników o mocnych nerwach. Mnie się i po Millenium i po Krajewskim koszmary śnią... A i tak czytam.

Pozdrowienia!
M

Prezenty, prezenty!

2010-12-23T22:17:00.002+01:00

Ale przed prezentami słowo o ozdobach. Oglądałam ostatnio bardzo miły program na Domo pt. "Zrób sobie dom z Kirstie: Święta". Naprawdę przyjemny. I po nim zachciało mi się zrobić coś z masy solnej. Oto efekty:

Foremki te same, co do pierniczków:) Po upieczeniu pomalowałam farbką w spreju złotą i kremową (akurat takie miałam:), a potem do niektórych dodałam serduszka lub gwiazdki z kory i owinęłam złotym lub srebrnym drucikiem. Na choinkę ich wieszać nie będę, bo są dość ciężkie, a ja lubię drzewka z delikatnymi gałązkami, ale wykorzystałam je w ten sposób:

Zostało mi jeszcze na przyszłe Święta!

A poza tym to jestem gotowa na Wigilię, psychicznie i fizycznie też:) Choineczka stoi, co miałam ugotować to ugotowałam, jutro tylko trochę jeszcze ogarniemy dom i voila!

Zatem została mi tylko jeszcze jedna rzecz do zrobienia... Życzenia! Chciałabym życzyć wszystkim tu zaglądającym cudownych, rodzinnych, magicznych Świąt, jak za dawnych lat, gdy się było dzieckiem i z drżeniem serca wyczekiwało Gwiazdki... A w Nowym Roku mnóstwa inspiracji i czasu, aby je realizować! Serdecznie Was pozdrawiam, ho ho ho!
Magda

Świąteczne pierniczki

2010-12-17T16:52:00.002+01:00

Wczoraj spędziłam bardzo mile wieczór robiąc pierniczki. W całym domu unosił się niebiański zapach, z głośników przyśpiewywał mi Sting na bożonarodzeniową nutę, a ja przy pomocy foremek w kształcie konika na biegunach, serduszka, gwiazdki, choinki, aniołka i grzybka wprowadzałam się skutecznie w świąteczny klimat. Bardzo lubię robić ciasteczka przy użyciu foremek, a właściwie robię je tylko raz w roku, na Boże Narodzenie. Oto rezultat pracy moich rąk:

Nie chcę się chwalić, ale są przepyszne...:D A oto przepis:

Pierniczki Agnieszki Kręglickiej

200 g masła
200 g cukru
2 jaja
1/2 szklanki płynnego miodu
1 łyżeczka esencji waniliowej
utarta skórka z cytryny (wzięłam kupną suszoną)
500-700 g mąki (najpierw dałam 500, potem dosypywałam mąki, aż konsystencja była bardziej ścisła, to chyba zależy od mąki)
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
2 łyżki przyprawy do pierników
1 łyżeczka mielonego imbiru

Masło z cukrem ubić dokładnie mikserem. Dodać jaja, miód, wanilię i skórkę cytrynową. Wymieszać mąkę z proszkiem do pieczenia i przyprawami. Dodać do masy maślanej i szybko wymieszać, aż składniki się połączą. Włożyć ciasto do lodówki na godzinę (można zostawić na noc). Kiedy stwardnieje, podzielić na cztery części i rozwałkować placki grubości 3 mm. Wyciąć foremką ciastka i ułożyć na blasze, na natłuszczonym pergaminie. Wstawić do piekarnika o temp. 180 st. C, piec 15 minut, aż się zrumienią. Ostudzić i dekorować lukrem. Ja nie lukruję, lubię takie na szwedzką modłę, suche:)

Foremki jeszcze wykorzystałam do zrobienia zawieszek świątecznych, jedną zresztą widać na słoju, ale z nimi jeszcze nie skończyłam, pokażę następnym razem. Nie mogę się doczekać, aż z Mają będziemy robić wspólnie dekoracje świąteczne! Mam nadzieję, że dziecko podzieli zainteresowania mamy, hihihi. I coraz bardziej widzę, że to prawda co się mówi: że Święta są tak naprawdę dla dzieci. Myślę, że za ten uśmiech i blask w oczach malucha warto się starać dwójnasób!

Trzecia niedziela Adwentu już za nami...

2010-12-14T14:41:00.004+01:00

Niesamowite... Pamiętam, jak się czekało na Święta jako dziecko, wprost człowiek ze skóry wyłaził, a one ciągle nie chciały przyjść. A teraz nawet się nie obejrzysz, a one już za progiem...

Niedawno dowiedziałam się, że zwyczaj zapalania czterech świec, kolejno na każdą niedzielę Adwentu, wcale nie jest taki oczywisty dla wszystkich! Moja koleżanka np. w ogóle go nie zna, a u nas w domu był od zawsze.

I tak oto, w zimowej scenerii, w niedzielę zapaliliśmy trzecią świecę.

Grudniowo-adwentowe uściski!
M

Tamta ramka tu, a ta ramka tam

2010-12-13T13:35:00.004+01:00

Uwielbiam ramki i uważam, że umiejętne oprawienie czegokolwiek nadaje temu czemuś nowego wymiaru i w przedziwny sposób podnosi jego wartość. Co można oprawić? W zasadzie wszystko: stare bilety, mapy, pocztówki, stronę z gazety, zdarzyło mi się już oprawić gumisie Haribo...:D

Dziś chcę pokazać coś, co już czeka na swoją kolejkę od miesięcy. Przed urodzeniem Mai dostałam worek ciuszków rozmaitych, w tym jeszcze po mężu moim osobistym i jego rodzeństwie! Wartość sentymentalna nie do podważenia:) Od czasu jednak, jak oni nosili te ubranka wiele wody w rzece upłynęło i dziś dziecięce ciuszki są z lepszych, milszych w dotyku i zdrowszych materiałów. Zatem mimo wspomnianej wartości emocjonalnej w większość rzeczy Majeczki nie ubrałabym. Znalazły się wśród nich cudowne kaftaniczki, w moim odczuciu w takim szwedzkim klimacie, z niebieskim i czerwonym wzorkiem. Postanowiłam je oprawić i tak to teraz wygląda:

Od dawna też nosiłam się z zamiarem zrobienia galeryjki rodzinnej. W końcu udało się wspólnymi siłami oprawić i zawiesić jej zalążek. Mam nadzieję, że będzie rosła. Potencjał jest, bo na razie z przodków "zawiśli" głównie dziadkowie męża, za moich jeszcze muszę się zabrać.

I jeszcze słówko o chrzcie naszej córeczki, który miał miejsce 4 grudnia. Powiem tak: nie spodziewałam się, że może to być aż tak ogromne przeżycie... Wiedziałam, że będę wzruszona, ale nie sądziłam, że aż tak. Mieliśmy mszę dla siebie, którą odprawił zaprzyjaźniony ksiądz. Powiedział piękne kazanie, nawiązujące do uroczystości oczywiście, ale w którym każdy mógł coś dla siebie znaleźć. Przy samym chrzcie poprosił wszystkich, aby zebrali się wokół chrzcielnicy. Po prostu czuć było dobre emocje bijące od wszystkich wokół w stronę małej Mai. O ileż to było piękniejsze, niż gdyby wszyscy zostali w ławkach i z pewnej odległości obserwowali chrzest.

A potem było przyjęcie, w jak zwykle niezawodnym Dworku Św. Antoniego (mieszkańcom okolic Trójmiasta serdecznie polecam to miejsce, jest naprawdę wspaniałe, a dla nas tym bardziej szczególne, że tam odbyło się nasze wesele!): http://www.dworek.wpt.pl/

Ślę przedświąteczne grudniowe pozdrowienia!
M

Zaproszenie na chrzciny

2010-11-16T10:30:00.001+01:00

Niełatwo się zabrać za bloga mając trzymiesięczne bobo:) No, ale mam nadzieję, że się uda. Maja śpi, w domu pachnie pieczonym chlebem, ja już po prysznicu - idealny moment.
Tym razem pokażę moje usiłowania na polu scrapbookingu. 4 grudnia chrzcimy Pyziulinkę i postanowiłam zrobić zaproszenia sama. Postawiłam na prostotę. Zmniejszyłam zdjęcie ukochanej stópki na dłoni męża i wybrałam dwa wzory dziurkaczy ozdobnych, i już...

Mam tyle pomysłów na posty w moim blogu, a jakoś nie potrafię ich zrealizować. Nie wiem czy to kwestia dzidziusia, czy może ogólnego niezorganizowania? Jak to jest u innych świeżo upieczonych mam?

A tutaj z Majeczką już trzymiesięczną. To niesamowite, jak dzieci się zmieniają na tym etapie życia, dosłownie z dnia na dzień! Obserwowanie ich to czysta przyjemność. Nigdy nie sądziłam, że z takim maleństwem może być tak duży kontakt, zawsze mi się wydawało, że one tylko jedzą i śpią (ewentualnie robią kupę i siku:).

Pozdrawiam wszystkich serdecznie i do następnego!

Widziałam orła cień...

2010-09-28T16:01:00.002+02:00

No może niezupełnie, ale prawie:) Raczej gołębia ślad. Jakiś czas temu, kiedy jeszcze na świecie było lato, ciepło i słońce, a nie tylko deszczu strugi, przyleciał do nas gołąb. Biedaczek nie zauważył szyby i bach...! Na początku nie mogliśmy dociec co to był za huk, ale ślad na oknie nam wszystko wyjaśnił. Mam nadzieję, że nic mu się nie stało, bo od razu odleciał...

Zaproszenie do zabawy:)

2010-09-09T21:35:00.009+02:00

Fuerto  zaprosiła mnie do blogowej zabawy, polegającej na tym, 
aby wskazać 10 rzeczy które się lubi.

 Zasady są następujące:

1. Trzeba napisać przez kogo zostało się zaproszonym.

2. Należy wymienić 10 ulubionych rzeczy.

3. Zaprosić kolejne 10 osób i powiadomić je o takim zaproszeniu w komentarzach.

Wbrew pozorom nie jest to proste zadanie i trzeba trochę pomyśleć nad odpowiedziami!

Zatem zaczynam. Lubię:

1. Muzykę świata i tzw. chilloutową.

2. Rankiem - pić kawę i czytać w łóżku... Idealny początek dnia. Najlepiej, jak tę kawę jeszcze Ktoś mi zrobi:)

3. Czytać w ogóle:)

4. Kuchnię tajską, włoską i meksykańską, i parę jeszcze innych.

5. Spacerować raźnym krokiem.

6. Podróżować, a w czasie podróży jeść lokalne przysmaki.

7. Gotować, ale tylko wtedy, gdy mam na to ochotę:)

8. Ludzi, tak ogólnie. Oraz wytwory ich rąk. Objawia się to m.in. słabością do skansenów.

9. Dekorować, aranżować, projektować, itp. wnętrza.

10. Wchodzić do mojego domu, zwłaszcza po dłuższej nieobecności.

To tak na gorąco...

Po przerwie: Im więcej myślę, tym więcej rzeczy przychodzi mi do głowy: dobre filmy (natomiast za telewizją nie przepadam), koty, lody Grycan, imprezki domowe, fotografować, czerwone wino, serial "Przyjaciele", kolory złamane szarością i w ogóle szary kolor we wszelkich odmianach, i mogłabym pewnie jeszcze duuużo dopisać.
Fajna zabawa, dużo mówi o danej osobie, n'est-ce pas?

Do zabawy zapraszam:

Asieję
Alizee
Carolęc
Aagaę
Modeliste 
Asiorka 
Agę
Annaszę
Szpinak's Wife
oraz  Goję

Na koniec wrzucam migawkę z tureckiego targu, z naszej podróży 
poślubnej:)

 Buziaki!

To cóż, że ze Szwecji! Czyli katalog IKEA 2011 :)

2010-08-30T22:01:00.003+02:00

Warto prowadzić bloga. Pozwala mi realizować moje dekoratorskie zapędy, dzięki niemu mam okazję poznać wiele wspaniałych stron stanowiących niewyczerpane źródło inspiracji, a poza tym miło stanowić część bloggerskiej społeczności. Ostatnio, dzięki prowadzeniu bloga, spotkało mnie bardzo miłe wyróżnienie. Otóż poproszono mnie o recenzję nowego katalogu IKEI! Dostałam go pocztą do domu, w dużym formacie, z własnym zdjęciem na okładce. Dla mnie to podwójna przyjemność, bo katalog będzie stanowił także wspaniałą pamiątkę - zdjęcie na okładkę zrobiliśmy 4 sierpnia, a 7 sierpnia urodziła się nasza córcia! Zamierzam oprawić tę okładkę ku pamięci dla potomnych:D

Ale do rzeczy! Może zacznę od tego, dlaczego w ogóle lubię IKEĘ. (Oczywiście tytuł posta to żart, powinien brzmieć "To super, że ze Szwecji", ale wtedy nie połamiemy sobie języka:). Lubię IKEĘ bo:
1. Stosunek wzornictwa do cen jest absolutnie nie do przebicia.
2. Jest uniwersalna. Mam na myśli szereg linii mebli (także kuchennych), w których znajdą coś dla siebie i miłośnicy zarówno nowoczesności, tradycji czy rustykalizmu, jak również i ci z mniejszym, jak i większym budżetem.
3. Wiele mebli/przedmiotów ma kilka zastosowań.
4. Ma mnóstwo genialnych w swej prostocie pomysłów na schowki/przechowywanie.
5. Proponuje niecodzienne, w kraju nad Wisłą często postrzegane jako odważne rozwiązania, będące wspaniałą inspiracją.
6. Sprzyja dzieciom!
7. Ma dobrą kawę i pysznego łososia:D
8. Ma cudowne tekstylia (zasłony, pościele, narzuty, obrusy, itp.) i artykuły dekoracyjne (ramki, obrazy, lampy, świeczniki, świeczki, szkło, itp.). Trudno mi się powstrzymać od kupna choćby drobiazgu.

Co roku z prawdziwą przyjemnością przeglądam katalog. Podpierając się zdjęciami omówię, co szczególnie przyciągnęło moją uwagę tym razem. Po pierwsze moje ukochane sofy Ektorp są tańsze! (Sama mam dwie, jedną zresztą widać na mojej osobistej okładce.) I jest piękne nowe obicie w cudne paseczki:

Moja ulubiona seria mebli Hemnes (choć nie posiadam żadnego z niej) wzbogaciła się o nowe elementy, między innymi zestaw TV (także w bieli), piękną szarobrązową witrynę, kredens, komódkę i cudną czerwoną bieliźniarkę:

Kolejne meble, ku którym ślę westchnienia, to seria Edland, na pięknie stylizowanych giętych nóżkach, z porcelanowymi uchwytami. Czasem żałuję, że mój dom jest już urządzony:) Może choć na toaletkę się skuszę kiedyś?

Z nowoczesnego dizajnu za absolutny hit uważam krzesło Tobias. Jest naprawdę wyjątkowe i fantastycznie komponowałoby się także ze stylowymi meblami, np. ciężkim drewnianym stołem, na zasadzie kontrastu. Tu w aranżacji:

a tu samopas:

Podoba mi się także nowe łóżko z szufladami. Ładne połączenie drewna z bielą.

Teraz kilka słów o koniku IKEI, czyli przechowywaniu. Tym razem w oko wpadły mi przede wszystkim pudełka do przechowywania butów. Anthea Turner (czy wszyscy wiedzą, kto to?:) sugerowała naklejanie zdjęć butów na oryginalne pudełka, ale ten pomysł jest dużo lepszy:

Podoba mi się też nowy sposób na przechowywanie kosmetyków i innych drobiazgów, chyba nawet zainwestuję w coś takiego:

A propos odważnych rozwiązań, o których wspominałam wcześniej: IKEA pokazuje, że ciemne kolory ścian nie muszą oznaczać ciężkiego, przytłaczającego wnętrza, o ile tylko dobierzemy do nich właściwie meble i dodatki. W Polsce zaś nadal w domu przeciętnego Kowalskiego dominuje trend pt. żóte/morelowe/budyniowe ściany + ciemne meble... I to dopiero jest ciężkie i przytłaczające! Tu piękny przykład ciemnej ściany, która dzięki dodatkom i oświetleniu wcale nie robi z domu "grobowca":

Podobnie z łączeniem wzorów. Nie należy się bać kombinacji różnych wzorów! Kratki, paski, kwiatki, czemuż by nie? Poniższe zdjęcie doskonale to ilustruje:

Mamy tu kratkę, kwiatki, fakturę na narzucie oraz na firance. I co, źle to wygląda? Bynajmniej! Jeśli już jesteśmy przy tekstyliach, to wrzucę jeszcze jedną fotkę, bo mi się po prostu podobają te wzory. Jest energetycznie, kolorowo, wesoło!

I już zostały mi same detale do omówienia. Zacznę od szkła. Przyciągnęły moją uwagę nowe kieliszki ze stylizowaną nóżką. Mam podobne, ale te są bardziej "zbajerowane":) Prawda, że ładne?

Choć nie w moim stylu, ale zwróciła moją uwagę nowa zabawna lampa:

Natomiast ta już zdecydowanie jest bardziej w moim guście:

Znalazłam też coś nowego dla entuzjastów decoupage, czyli skrzyneczki idealne do ozdabiania:

Coś miłego dla dzieci (jak Majeczka podrośnie to z pewnością się zainteresuje, chętnie się z nią pobawię w sklep):

I na deser Ikeowskie ramki w cudnej aranżacji. Kto powiedział, że ramki muszą być takie same albo w tym samym kolorze? Kto powiedział, że trzeba je wieszać "pod linijkę" i to tylko na wysokości wzroku? Tuż nad podłogą też jest super!!!

A jaki piękny kolor na ścianie! Wspaniale eksponuje obrazy/zdjęcia, białe meble i białe listwy podłogowe. Mniam!

Mam nadzieję, że może komuś moje spostrzeżenia okażą się przydatne przy przeglądaniu nowego katalogu IKEI. Życzę miłych chwil!

Pozdrawiam,
Magda

Wspomnienie lata, czyli bałagan w Eaton

2010-08-27T12:46:00.003+02:00

Na dworze już bardzo jesiennie, a ja w moich fotkach znalazłam apetyczne zdjęcie. Miałam je wrzucić od razu, ale jakoś do tego nie doszło. Więc teraz, na osłodę deszczowych dni i jako wspomnienie gorącego lata, wklejam zdjęcie z początku lipca i podaję przepis.

Deser ten zrobił w tym sezonie furorę:) A jest taki prosty... Zaczerpnięty od Nigelli, z serii popisowych dań ekspresowych. Przepis pochodzi ze strony http://nigella-ekspresowo.blogspot.com:

750 g truskawek (posiekanych)
3 łyżeczki cukru
3 łyżeczki soku z granatów lub octu balsamicznego
750 ml śmietany kremówki
kilka dużych bez

Owoce lekko rozgnieć aby puściły sok, posyp cukrem i pokrop octem/sokiem.
Ubij śmietanę, dodaj pokruszone bezy i ⅔ truskawek. Wymieszaj. Nałóż porcje do kieliszków. Ozdób pozostałymi truskawkami.

Oczywiście kremówkę można zastąpić Śnieżką. Beziki kupiłam w supermarkecie, ale pewnie takie z cukierni byłyby lepsze. Ale takie też było przepyszne!

Aha, truskawki można zastąpić innymi owocami, np. malinami, jeżynami, poziomkami...

Smacznego:)

Już z nami jest...

2010-08-23T15:48:00.002+02:00

Siódmego sierpnia urodziła się nasza córeczka, Maja Krystyna. Oczywiście na co dzień jest Majeczką, a Krystyna to na cześć obu babć. Jest cudowna, zakochani jesteśmy w niej po uszy! Już ponad dwa tygodnie jest z nami i już nie umiemy sobie wyobrazić życia bez niej. Pozdrawiam przede wszystkim wszystkie mamy, bo w końcu wiem co to znaczy! Póki się nie ma własnego dziecka, to można sobie tylko wyobrażać, jak to jest. Zaś tym, którzy jeszcze nie mają dzieci albo się wahają - polecam serdecznie!!!

Magda

Żart natury:)

2010-08-05T15:43:00.004+02:00

Niedawno zakupiliśmy drewno kominkowe. W czasie układania drewna mąż napatoczył się na taką oto naturalną rzeźbę:)))

Teraz to "popupie męskie" stoi sobie na tarasie, he he. To tyle, taka migaweczka.

Pozdrowienia i uściski dla wszystkich, którym chce się do mnie zaglądać!

M

Bieliźniarka w roli kredensu

2010-08-04T11:53:00.002+02:00

Od znajomych kupiliśmy starą bieliźniarkę, moje marzenie od jakiegoś czasu. Wymagała dużo pracy. Miała mnóstwo korników, ubytek na blaciku w prawym rogu, korona się też sypała... Poniżej widok poglądowy na stan przed.

Najtrudniej było z kornikami i ubytkiem. Normalnie ja się zajmuję tego typu pracami. Ponieważ jednak w moim stanie (tak, wciąż jestem w jednym kawałku:) niewskazane jest wdychanie chemikaliów, zajął się tym mój kochany mąż, który niespecjalnie przepada za robotami restauracyjnymi, więc tym bardziej chwała mu za to. Strzykawką z płynem antyrobalowym potraktował wszystkie dziurki, a było ich wiele, po czym tym samym specyfikiem trzykrotnie pomalował cały mebel (może nadmiar ostrożności, ale na pewno nie zaszkodzi:). Następnie dosztukował brakujący kawałek. Szlifierką ręczną Metabo (taką trójkątną, polecam bardzo) wygładził powierzchnie, na to bejca, a potem lakier wodny, nieśmierdzący. I oto jest wymarzona, wytęskniona!

Trzymam w niej ślubną zastawę, która po czterech latach niezmiennie bardzo mi się podoba. Mogłam wybrać coś sobie z kolekcji Villa Italia, zatem zażyczyłam sobie model Nicea. Jest koloru ecru, w delikatne prążki. Przez prawie cztery lata od ślubu użyłam jej może 5 razy od wielkiego dzwonu, bo leżała w kartonach w bardzo nieporęcznym miejscu. Za to teraz z lubością wyciągam ją dla gości.

A jak się chwalić, to na całego. Jako prezent ślubny dostaliśmy też mega zestaw na 12 osób sztućców moich upragnionych, a mianowicie Gerlach, model Horizon o pięknym matowym wykończeniu trzonków. Są takie eleganckie...

Ach, to był piękny dzień, nie tylko ze względu na wspaniałe prezenty... :)

A tak off topic, we wrześniu miną JUŻ cztery lata... Niesamowite. Na czwartą rocznicę będziemy już we trójkę.

Pozdrawiam!
M

Era koktajli!!!

2010-06-30T13:02:00.003+02:00

Nie ma nic pyszniejszego na takie upały, jak szklanka chłodnego koktajlu truskawkowego. Tak się cieszę, że się załapałam na sezon truskawkowy, bo ponoć przy karmieniu piersią truskawki to nie jest najlepszy pomysł:) Więc teraz piję i jem na zapas, a mam na to jakieś 5 tygodni... (o kurka...)

Z koktajlem jest jak z jajecznicą. Niby sprawa oczywista, ale tak naprawdę w każdym domu robi się ją inaczej!!! Nie znam dwóch osób, które robiłyby jajecznicę tak samo, dlatego podaję moją wersję koktajlu, może dla kogoś okaże się odkrywcza?:D
Ponieważ nie jestem umysłem ścisłym, proporcje stosuję dowolne - tak, aby smakowało i nie było zbyt słodkie.

1. Najważniejsze - truskawki! Wkładamy umyte i pozbawione szypułek do wysokiego naczynia.
2. Dodajemy maślanki - jak dla mnie najlepsza do koktajli. I w dodatku zdrowa!!!
3. Trik zapożyczony od teściowej - wrzucam torebkę cukru wanilinowego. Czasem dorzucam jeszcze banana. I uwaga, mała tajemnica - odrobinę (jakieś pół łyżeczki) pasty tahina, czyli masła sezamowego (do kupienia w sklepach ze zdrową żywnością). Nie wiem jak to działa, ale smak podkręca wybitnie! No i oczywiście cukru do smaku.
4. Miksuję blenderem ręcznym i voila! Coś pysznego i niedrogo:)

Banoffee pie, czyli...

2010-06-29T13:08:00.004+02:00

ciasto (deser?) marzenie, w dodatku proste do wykonania. Nazwa stanowi kombinację słów banana i toffee. Ostatnio robi furorę wśród moich bliskich. Najpierw dla podkręcenia apetytu fotka:

Mmmm, to był ostatni kawałek... A oto moja wersja przygotowania tej pyszności, chyba jedna z prostszych:

Składniki:
1 paczka holenderskich półsłodkich herbatników San (mogą być też ciastka Digestive)
3/4 kostki masła
1 puszka masy krówkowej (używam Markomilk, ale może być każdej firmy)
3 banany (tak mniej więcej wychodzi, ale chodzi o to, by pokryć jeden "poziom")
2 paczki bitej śmietany (ja używam firmy Delecta, mogą być z kawałkami czekolady, tak jak na tym zdjęciu)
1 łyżka kawy rozpuszczalnej (nierozpuszczonej)

Przygotowanie:
Herbatniki potłuc na miałko. Wyłożyć papierem do pieczenia tortownicę o średnicy 22 lub 25 cm. Rozpuścić masło i połączyć z miałem herbatnikowym. Wyłożyć tortownicę masą i uklepać dobrze np. łyżką. Włożyć do lodówki, żeby zastygła. Jak już będzie sztywna, nakładamy kolejną warstwę, czyli masę krówkową. Można ją sobie lekko podgrzać, to znaczy zamknięta puszkę w garnku z ciepłą wodą, ale niekoniecznie. Na to nakładamy pokrojone w plasterki banany, a na koniec śmietanę ubitą z łyżką kawy rozpuszczalnej. Oczywiście do ubijania można zastosować śmietankę kremówkę, ale ten deser i tak jest grzeszny, więc choć tu można trochę kalorii zaoszczędzić:) Deser przechowywać w lodówce, inaczej ma tendencję do rozpadania się. Wygląda wtedy nieco gorzej, ale wciąż smakuje niebiańsko...

Smacznego!

Pokoik...

2010-06-11T15:00:00.005+02:00

....w zasadzie jest. Brakuje jedynie obrazków na ścianach i być może docelowego dywanika. Udało mi się namalować pasy tak jak chciałam, choć oczywiście bez niespodzianek się nie obyło - w kilku miejscach z taśmą malarską odeszła farba, a tej niebieskiej już nie mam... I musiałam coś kombinować.

Po prawej od drzwi stoi moja panieńska komódka przemalowana na biało już jakiś czas temu. Na niej chwilowo stoi gondolka od wózka (udało nam się kupić okazyjnie Emmaljungę!) z obawy, aby do niej nie wskakiwał kot:) W rogu łóżeczko, w którym sypiał mój szwagier oraz siostrzeniec męża. Też machnięte na biało. Właśnie nad komódką i łóżkiem planuję zawiesić obrazki.

Potem przewijak wraz z wiszącą nad nim półeczką - oba przedmioty z IKEI. Sukienusia oczywiście zdobyczna - Zara Baby:) Aniołek historyczny z wycieczki do Zakopanem jakieś 15 lat temu...

Zbliżenie na półeczkę. W koszyczkach zamierzam trzymać jakieś podręczne kremy, waciki itp., na haczykach pewnie zawiśnie niezbędny ręczniczek i ozdoopki:)

Na wprost drzwi stanął wygodny fotel do karmienia, a tuż obok regalik, jeszcze średnio zagospodarowany, ale wszystko w swoim czasie. Na dole stoją już moje dziecięce książeczki, do dziś je czytuję. Niedawno dostałam od teściowej super książki po jej dzieciach, między innymi przepiękne wydanie "Konika Garbuska" z przepięknymi ilustracjami. Mieliśmy takie w domu z rodzeństwem, ale je zajechaliśmy:)

Jak widać, jest to głównie mieszanka staroci z IKEĄ doprawiona zdobyczami z różnych miejsc.

O rany, blisko, coraz bliżej...:)
Pozdrawiam serdecznie z gorącej i w tej chwili burzowej północy.

Lumpeksowe zdobycze

2010-06-06T20:33:00.008+02:00

Wspominałam niedawno o moich lumpeksowych łowach, że bywają udane. Pochwalę się dziś najpierw moimi "dorosłymi" zdobyczami. Z lumpeksu mam dwie pary sandałków oraz trzy świetne (moim zdaniem:) torebki. Jeśli chodzi o torebki, to na razie korzystam z dwóch, bo trzecia (w prawym dolnym rogu) to ozdobna balowa kopertówka na łańcuszku, której nie miałam jeszcze okazji zaprezentować szerszej publiczności. Pierwsza z nich to sportowa szmacianka tęczowa (w lewym dolnym rogu), dość pojemna, ale bez przegródek w środku. Ale czego sobie życzyć za 3,5 zł... A tęczowa, bo ma kolorowe ucha w paseczki. Druga (środkowe zdjęcie po prawej) to zielona Nine West z ekologicznej skóry, już nieco bardziej wypasiona. Noszę je obie namiętnie.

Sandałki oczywiście były nowe, a przynajmniej na takie wyglądały, bo miały jeszcze ponaklejane metki. Moje ukochane to te po prawej, z prawdziwej skórki, na koturnie. Noga w nich w magiczny sposób wygląda na szczuplejszą. Tych po prawej jeszcze nie miałam okazji założyć, ale są naprawdę śliczne z tymi japonizującymi kwiatuszkami. Co prawda ich nie widać po założeniu, ale także w tych sandałkach stopa zyskuje lekkości i smukłości.

Poniżej moje łupy dziecięce:) Ostatnio mam niesamowitego fuksa, co wejdę, to wychodzę z łaszkami dla bejbika. Na razie interesują mnie jedynie ciuszki dla maleństw od 0 do 6 miesiąca życia, ale już dziś wiem, że można znaleźć prawdziwe perełki dla dzieci w każdym wieku. Na pierwszy rzut wybrane body i śpioszki. Tego chyba dobrze nie widać na zdjęciach, ale każde z nich ma zabawny nadruk, napis, albo naszywkę. Ale przynajmniej widać, jakie są różne.

A tu kolejne zdobycze: słodkie śpiworki, bluza z kapturem i polarowy pajacyk na chłodniejsze dni.

Oprócz powyższych trofeów udało mi się kiedyś upolować piękny sweterek, który chwilowo leży odłogiem z uwagi na rosnący brzuch, parę bieżników, super dżinsową spódniczkę z Top Shop, która na razie dzieli los sweterka, super spodnie ciążowe, i pewnie jeszcze wiele wiele innych rzeczy, ale już nie pamiętam co... Tak czy siak - reasumując: kocham lumpeksy!!!

Hel i Turnau jednego dnia

2010-06-03T20:35:00.005+02:00

Dziś Boże Ciało i w końcu piękna pogoda!!! Nareszcie. Choć biorąc pod uwagę rozszalały ostatnio żywioł, to grzechem jest narzekać na brak ładnej pogody, trzeba dziękować za to, że nasze rejony są bezpieczne... Już może się nad tym dziwowałam, ale ostatni czas jest bardzo niezwykły: katastrofa lotnicza, erupcja wulkanu, powodzie, w samej naszej Polsce, nie wspominając o świecie...

Niecały tydzień temu też nam pogoda dopisała. W niedzielę pojechaliśmy na Hel - jeszcze bez korków. Zrobiliśmy sobie dłuuuugi spacer do latarni i na sam koniec świata, czyli czubek półwyspu. Był to dzień przyjęcia do I Komunii Św. i po całym mieście latały dzieci ubrane w białe giezełka. Po południu, gdy wróciliśmy ze spaceru, te same dzieci, wciąż anielsko odziane, dumnie obnosiły swe nowe nabytki lub z nich korzystały: aparaty fotograficzne, laptopy, skuterki. Niezły widok.

Jakoś zapomniałam robić zdjęć:) Zajął się tym mój mąż, który bloga nie prowadzi, hehehe. Zatem zamiast fotoreportażu posyłamy Wam jedynie pocztówkę z Helu:

Tego samego dnia wieczorem odbył się zaległy koncert Grzegorza Turnaua, odłożony, ponieważ wypadał w czasie żałoby narodowej. Sama byłam zaskoczona, ile wzruszeń mi dostarczył! Przy Znów wędrujemy do wiersza Krzysztofa Kamila Baczyńskiego zaszkliły mi się oczy... Przepiękne. I pomyśleć, że napisał tę muzykę jeszcze w liceum, skubany. Poza tym jest niezwykle uroczym człowiekiem, ma świetny kontakt z widownią, jest dowcipny i ma dar opowiadania historii. Kiedyś byłam na jego koncercie, jakieś 15 lat temu, jeszcze w starym gdańskim Żaku. I teraz znowu po latach... Uwielbiałam tę muzykę, miałam wszystkie kasety. Po przejściu na nowocześniejszy system CD już nie uzupełniłam płytoteki, a szkoda. Trzeba będzie uzupełnić.

Pozdrowienia bożocielne z ciepłej w końcu Północy...

Urządzanie dziecinnego - cd.

2010-05-19T11:23:00.004+02:00

Ani się człowiek obejrzał, a tu już 29 tydzień ciąży w toku... Umysł mi zaprzątają takie sprawy, jak wyprawka dla malucha, wózek, przemyślenia o porodzie itp...:) Na szczęście czuję się doskonale, więc pracuję.

Ale do rzeczy - pokoik dziecięcy jest w zasadzie gotowy. Nie pokażę go jeszcze, bo zmiany wymaga jeszcze ustawienie mebli, co będzie możliwe dopiero, jak pan stolarz zrobi nam zabudowę na książki w przedpokoju, co ma nastąpić niebawem (zdanie złożone wielokrotnie). Zrobię fotki jak tylko będzie gotowy na picuś-glancuś. Niemniej beżowo-brązowo-niebieskie pasy pionowe o których pisałam jakiś czas temu już są, jest piękny fotel z Ikei (żeby mi było wygodnie karmić), oraz biała komoda, regalik, przewijak, nad którym zawiśnie półka, i łóżeczko. Półeczka jest z Ikei, a inspiracją była ilustracja znaleziona w necie poniżej:

Na ścianie chcę powiesić kilka ilustracji z mojej ukochanej książki z dzieciństwa, czyli "Dzieci z Bullerbyn", ale nie ze starego wydania, tylko z tego:

Obrazki są w niej prześliczne. W ogóle, choć już jestem dość leciwa, to mniej-więcej raz na rok czytam sobie tę książkę, bo ją po prostu kocham... Wzrusza mnie, bawi... Chciałabym, żeby takie dzieciństwo miały wszystkie dzieci na świecie i dołożę starań, żeby nasz maluch był taki szczęśliwy jak Lisa, Anna, Britta, Lasse, Bosse i Olle. Zawsze jak to czytam, to mam refleksję, że proste czynności, w kontakcie z naturą, są najfajniejsze. Łowienie raków, kryjówki w stogu siana, opieka nad zwierzętami domowymi, łażenie po drzewach, jazda na sankach, kąpiele w jeziorze, zbieranie poziomek... Dzieci muszą codziennie chodzić daleko do szkoły, ale wcale nie są z tego powodu nieszczęśliwe, wręcz przeciwnie. Najbliższy sklep też jest daleko, ale to również nie stanowi problemu. A jakie wspaniałe święta mają, zarówno Bożego Narodzenia i Wielkiej Nocy. Wszystkie ozdoby robią własnoręcznie ze słomy, papieru, z piernika... Cieszą się z drobnych prezentów, bo najważniejszy jest nastrój, a nie rzeczy materialne. A teraz? Komputer, TV, zawożenie dzieci do szkoły oddalonej o kilometr... Dzieci nie wiedzą, skąd się biorą produkty na ich talerzach... Prezenty muszą być drogie i najlepiej elektroniczne.... Strasznie trudno teraz jest dobrze wychować dziecko, wszystko jest takie odrealnione, odcięte od natury... Ech, przemyślenia przyszłej mamuśki:)

Ostatnio też przeglądałam Pakamerę Artystyczną i zachwyciłam się obrazkami artystki podpisującej się pseudonimem Mia_Mi: http://www.pakamera.pl/ilustracje-krolewna-fochna-nr367257.htm
Niestety (albo stety) nie da się skopiować obrazków, więc trzeba zajrzeć samemu.

Wczoraj natomiast poszłam na łowy do lumpeksu i wyszłam z torbą śpioszków, body i pajacyków za całe... 17,50 zł! Często są to markowe rzeczy, np. Next Baby. W sklepie za te rzeczy zapłaciłabym grubo ponad 300 zł. A więc WIWAT LUMPEKSY!!!

A gdyby pokoik nie był niebieski, to bym go zrobiła w takich klimatach, moich ukochanych (wszystko znalezione w necie):

Cudne, kojące, kompatybilne, szlachetne barwy... Ale blue też jest piękny, połączenie bieli, błękitu i drewna zawsze się sprawdza.

To tyle na razie. Mam nadzieję, że w kolejnym poście już będę miała co pokazać!!!

Plany planami, a życie swoje...

2010-04-20T09:55:00.002+02:00

Ostatnie czasy są straszne, jak wszyscy doskonale wiemy. Wiele emocji się wyzwoliło, tych na tle narodowym i ogólnoświatowym (których już nie chcę komentować, tyle słów już padło...), ale także osobistym. Czekam tylko na powrót do normalności...

Kotek nie wrócił do dziś. Koncert Turnaua, na który się wybieraliśmy, został oczywiście przełożony, bo wypadał dzień po tragedii pod Smoleńskiem. Do Hiszpanii nie pojechaliśmy, bo w piątek 16 kwietnia zamknięto całą przestrzeń powietrzną nad Polską... Nagle okazało się, że oprócz nas kupa znajomych boleśnie odczuła przebudzenie się wulkanu. Mój brat z narzeczoną utkwili w Hiszpanii (wylecieli w czwartek 15 na przedłużony weekend). Wujek z ciocią nie dojechali do Egiptu. Inni znajomi z kolei tam siedzą nadprogramowo już od piątku 16. Kolega miał lecieć do Monachium na targi - musiał pojechać autem. Coś niesamowitego... dziwny, niespokojny czas. Na szczęście dla mnie szklanka jest raczej do połowy pełna, więc póki nikt nie umarł ani nie zachorował, to jest OK, choć bardzo przykro. Najważniejsze, że ja i Maleństwo czujemy się dobrze. Mam nadzieję, że wkrótce będę mogła pokazać gniazdko nowego obywatela RP.

Na pocieszenie załączam zdjęcie-pamiątkę z Rzymu, udało nam się polecieć 3 lata temu na cudowny weekend. Na pewno tam wrócimy, wspaniałe miasto...

Pozdrawiam pozostając w zadumie...

Trzy prace

2010-04-06T14:18:00.002+02:00

Święta minęły pod znakiem pysznego jedzenia, oczywiście, i niestety przeziębienia... Nie wiem jak, nie wiem kiedy, bardzo się przeziębiłam. Teraz już chyba wychodzę na prostą, ale wciąż nie jestem zdrowa, buu... A muszę wyzdrowieć, bo, jak już wspominałam, 16 mamy lecieć na tydzień do Alicante! Jak nie wyzdrowieję na 100% to nie polecę w moim stanie. A bardzo się cieszę na ten wyjazd. Po pierwsze dawno nigdzie nie byliśmy, a po drugie potem długo nigdzie nie pojedziemy:) Ma być plażowanie, zwiedzanie; planujemy wycieczkę do Murcji i Walencji, bo są niedaleko...

A z przyjemności to czeka nas jeszcze w niedzielę najbliższą koncert Grzegorza Turnaua! Ostatnio na jego koncercie byłam w liceum albo tuż po, w gdańskim Żaku jeszcze w starej siedzibie, czyli bardzo dawno temu:) Było cudownie. Mam nadzieję, że teraz też tak będzie. Zapraszamy też moją mamę, która go lubi. Tak więc z wielu przeróżnych względów motywacja do zdrowienia jest wielka...

Jeszcze przed świętami zrobiłam trzy prace. Pierwsza z nich to listownik. Potraktowałam go minimalistycznie przecierkami oraz wzorem z serwetki (dzięki Asiu!). Myślę, że nic mu więcej już nie potrzeba.

Druga praca to romantyczny domek na klucze. Przecierki, serwetka i delikatne spękania Heritage + lekka patynka uzyskana bakłażanowym cieniem do powiek.

=I ostatnia rzecz - serwetnik z wzorem, który już kiedyś wykorzystałam na tacy, a który wciąż mi się niezwykle podoba. Wiem, że gdy się używa serwetnika zgodnie z jego przeznaczeniem, to głównego wzoru nie widać, ale za to jaka niespodzianka po wyjęciu ostatniej serwetki!

Pozdrawiam serdecznie poświątecznie!

Hopik

Serdeczne życzenia!!!

2010-04-02T12:50:00.003+02:00

Prace ręczne rozmaite:)

2010-04-01T10:09:00.004+02:00

Rufusek nie wrócił, a żyć trzeba dalej, tym bardziej, że dużo się dzieje...

Dawno nic nie robiłam, bo miałam ostatnio sporo pracy, ale teraz już czas najwyższy. Za chwilę Wielkanoc, potem planujemy wycieczkę do Hiszpanii na tydzień do mojej przyjaciółki (która swe wrażenia spisuje na www.alicantecaliente.blogspot.com), co będzie ostatnim dalszym wypadem przed nadejściem Malucha (podobno ma przyjść 10 sierpnia)!!! I nie będzie czasu na prace ręczne!!! A roboty sporo. Jest bieliźniarka do renowacji do salonu, w której będziemy trzymać porcelanę. Trzeba się rozejrzeć za meblami ogrodowymi, bo stare spaliliśmy ostatniej jesieni, takie były już zniszczone. Mam pomysł na lekki lifting salonu (za pomocą tkanin). No a przede wszystkim trzeba urządzić pokój dla Malucha...

Pokój jest niebieski. Założenie ogólne jest biało-niebiesko-drewniano-beżowo (neutralnie, bo wciąż nie wiemy, kto do nas zawita...). Białe mebelki, drewniana podłoga (już jest), niebieskie ściany (są), beżowe, białe, niebieskie dodatki. Do tego wymyśliłam sobie pasy na jakieś 1,20 wysokości pokoju, które zamierzam sama zrealizować. Uwielbiam połączenie błękitu z beżem i brązem, np. coś takiego (obrazek pochodzi z www.stylecontent,com):

A poza tym w ogóle kocham paski i kratki. Kupiłam cudne koszyczki w Jysku, była na nie promocja:

Będą służyły do przechowywania wszelkich "niezbędników" pielęgnacyjnych. Plan przysposobienia pokoiku obejmuje wymalowanie już wspomnianych pasów, wstawienie łóżeczka, przewijaka i komódki. Regalik już jest, na nim zapewne staną koszyczki z Jyska i zabawki. Mam też już wieszaczek, jeszcze nie wiem gdzie go powieszę. Był bardzo kolorowy i nie podobał mi się. Potraktowałam go "Babim latem" Dekorala do drewna i metalu i przecierkami:

Zawiśnie w pokoiku dziecięcym na podręczne "przydasie".

Mam też skrzyneczkę własnej roboty na skarby. Zainspirowało mnie to zdjęcie, choć może trudno doszukać się związku:) (livingetc.com):

Chodziło o połączenie tylko dwóch kolorów. Podoba mi się połączenie brązu z różem, szarego z błękitem jak na skrzyneczce, ale też odwrotnie: brązu z błękitem i szarego z różem. Zawsze dobrze wygląda. Misie trochę mi się :) rozlały, ale mam nadzieję, że wciąż widać, że to miśki. Zrobiłam sobie szablon z kartonika przy pomocy dziurkacza ozdobnego. Napis odręcznie:

Zastanawiałam się, czy nie dać napisu po angielsku albo francusku. Ale stwierdziłam, że pojadę patriotycznie, a po drugie dobrze mi się miś komponował:) Pudełko jest prościutkie, tylko wieko jest ozdobione. W środku siedzi moja ukochana lala z dzieciństwa... Znalazłam ją po latach, wyprałam i może spodoba się naszemu brzdącowi:)

Pozdrawiam Wielkanocno-świąteczne!!!

Gdzie jest Rufusek....?

2010-03-28T11:50:00.003+02:00

Znany także jako Pufek, Pufcio, Fufonek, Rufi, Rufonek, Fufu, Pućkus... czyli nasz rudzielec, kocur... Piękny, duży, wypasiony, z białą mordką, bursztynowymi oczami, różowym noskiem i różowymi poduszeczkami (pućkami)... Miał sześć lat. Zginął nam 18 marca, czyli już półtora tygodnia temu:( Wyszedł na noc, jak to często ma w zwyczaju, i rano się nie stawił na śniadanko, co dla niego bardo dziwne, bo żarty z niego zwierz... Straciłam już nadzieję, że do nas wróci. Co dziwne, sąsiedzi z obu stron twierdzą, że go widzieli już po zginięciu. Trochę nie chce mi się w to wierzyć... Bo skoro był tak blisko domu, to czemu nie przyszedł?

Chciałabym napisać parę słów o Rufusie, bo to naprawdę wyjątkowy kot. Bardzo inteligentny i charakterny. Zawsze wiedział, jak się o nim mówiło i w ogóle wiedział, co się do niego mówi, tylko nie zawsze miał ochotę reagować:) Nie był specjalnie czuły, ale jak mu się zebrało na amory, to gdy przytulanki i udeptywanie sięgały zenitu, ślinił się, co wcale nie było obrzydliwe, ale raczej rozczulające. Uwielbiał APORTOWAĆ, ale tylko... gumki do włosów. Miał jakiś fetysz na tym punkcie. Miał też słabość do prania suszącego się na stojącej suszarce. Zdejmował pomniejsze części garderoby, takie jak skarpetki i majtki, i rozwlekał je po całym domu. Uwielbiał, jak go smyrać po pućkach i w środku ucha. Jego przysmaki to surowy kurczak, tuńczyk z puszki oraz woda po tuńczyku (aż się trząsł), śmietanka kremówka. Lubił spać w koszu i zawsze wybierał ten mniejszy, choć ledwie się w nim mieścił, wywalając różowe kopytka poza wejście koszyka. Zawsze go po nich smyraliśmy przechodząc obok.

Rok temu złamał lewą tylną nogę, w pięciu miejscach. Przez ponad dwa miesiące męczył się w gipsie, a my z nim... To było straszne. Już wtedy myśleliśmy, że go stracimy... Przeszedł trudne leczenie i się wylizał, żeby po roku się zgubić. Smutne to jest. To naprawdę niezwykłe, jaka więź może się wytworzyć między człowiekiem, a zwierzęciem. To moje "panieńskie" koty (bo mamy jeszcze jednego). Mój mąż nie był szczególnym fanem kotów, ale do tych się naprawdę przywiązał. Mój teść, który też za kotami nie przepada specjalnie, nasze polubił, a w szczególnym poważaniu ma Rufuska właśnie. Twierdzi, że to wyjątkowo mądry kot.

No i teraz musimy się przyzwyczaić żyć bez Rufa. Smutno nam. Na półpiętrze stoją wciąż dwie budki kocie, dwie miseczki... Wróci? Chyba już nie...

W końcu mam coś do pokazania...

2010-02-22T18:11:00.005+01:00

... a nie tylko wciąż te podróże i chleb:) Wszak nie samym chlebem człowiek żyje, czasem też dekupażem.

Straszyli nas, że będzie straszna zima do końca marca, a tu odwilż. I bardzo dobrze. Mamy już cztery medale na igrzyskach, czyli ogólnie nie jest źle. Ja mam ponad 200 stron do przetłumaczenia do 15 marca, oczywiście miałam kupę czasu na to, ale jak zwykle pracuje mi się najlepiej, gdy termin goni. Nawet już z tym nie walczę. Ten typ tak ma. Dziś z przyjaciółką stwierdziłyśmy, że to ma sens, bo tak wychodzi lepsza stawka za godzinę pracy, hehehehe.

Ale do rzeczy. Udało mi się zrobić cztery prace. Pierwsza to herbaciarka z wykorzystaniem szablonu, którym się chwaliłam jakiś czas temu.

Na początku chciałam, aby tekst stanowił wyłącznie tło pod motyw, ale tak mi się spodobała wersja basic, że postanowiłam nic nie naklejać. Dałam tylko spękania dwuskładnikowe (moje pierwsze doświadczenie z tymi spękaniami firmy Heritage, bardzo pozytywne zresztą, wcześniej pracowałam na Stamperii) i lekką patynę. W każdym razie szablon na pewno wchodzi w poczet moich ulubionych efektów.

Następna praca to pudełko na dwie talie kart z hinduskim słonikiem na szczęście. Wykończenie jak w herbaciarce plus szaleństwo w postaci domalowanych kropeczek:)

Następny jest chustecznik, w którym wykorzystałam piękne (moim skromnym zdaniem) akwarelowe maki. Nie kombinowałam tu zbytnio w sensie domalówek czy wstążeczke, ponieważ serwetka jest wystarczająco zdobna.

I na koniec taca: połączenie bejcy i farby, lekka przecierka, serwetka oraz domalowanie krzywych rameczek. Bardzo lubię połączenie farby z bejcą, uważam że tak często jest ciekawiej. Zastanawiam się tylko, czy nie dorobić sepiowych cieniowań. Pomyślę jeszcze.

A poza tym czytam "Pod słońcem Toskanii" Frances Mayes. Kiedyś zrobiłam jedno podejście po obejrzeniu filmu, ale jakoś nie zmęczyłam. Teraz natomiast czyta mi się wspaniale! I tęsknię za słońcem i letnimi krajobrazami. Może dlatego lepiej mi "wchodzi", bo sama jestem po dużym remoncie? I może dlatego, że bardziej wgłębiłam się w uroki kucharzenia, włącznie z zamykaniem smaków lata w błyszczących słoikach i butelkach? Może po prostu ta książka jest dla trochę dojrzalszych (sic!) osób, które zaczynają się uczyć, jak doceniać drobne codzienne przyjemności w postaci smaków, widoków, miłych słów i gestów? Polecam tę książkę pachnącą pomidorami suszonymi na słońcu, zwłaszcza w przededniu wiosny, kiedy u nas jeszcze szaro i buro...

Chleb nasz powszedni

2010-02-10T12:35:00.005+01:00

Przede wszystkim witam serdecznie nowych obserwujących. Jest to dla mnie niezwykle miłe, że chce Wam się tu zaglądać. Aż się chce coś pisać.

Ale do rzeczy - od trzech tygodni piekę chleb. Chodziło mi to po głowie od dłuższego czasu, ale jakoś nie mogłam się za to wziąć. Przypadkiem dowiedziałam się, że koleżanka piecze i chętnie odda zaczynu na pierwszy chleb (dzięki Hania:). Pierwszy nie był zbyt udany. Nie wyrósł specjalnie, bo rozdzieliłam go na trzy foremki zamiast zamiast na dwie, a poza tym "przefajnowałam". W przepisie stoi, że ma być 1 kg mąki pszennej białej i pół kilo żytniej z pełnego przemiału, a ja dałam kilo pszennej z pełnego przemiału i pół kilo żytniej z pełnego przemiału, co sprawiło, że chleb był za ciężki. Ale teraz za każdym razem jest coraz smaczniejszy! Ostatnio wrzuciłam orzechów laskowych i śliwek suszonych, pychota! Wychodzą mi dwie duże foremki keksowe. Pół jednego oddaję mamie, a nam wystarcza na tydzień półtora. Jest niezwykle syty - mężowi wystarczają dwie kanapki z niego do pracy. Raz zrobiłam mu trzy, to nie zmęczył:) No i ma zbawienny wpływ na układ trawienny:D (ale mi się rymło!). Ma długą przydatność do spożycia - co najmniej tydzień, bo na więcej nam nie wystarczyło jak dotąd:)

A oto i on w blasku fleszy i bez:

Zabawne jest to, że to co uchodziło kiedyś za jadło najbiedniejszych - czyli ciemny chleb z otrębami - dziś uchodzi za rarytas, kosztuje majątek i doczekało się etykietki "ekologiczne" albo "organic".

Warunkiem koniecznym upieczenia takiego chleba jest oczywiście zaopatrzenie się w zaczyn bądź zakwas. Można zrobić samemu, ale takim początkującym jak ja radzę znaleźć kogoś, kto użyczy. Pięknie pisze o chlebie i wypiekach Liska: http://pracowniawypiekow.blogspot.com/. Dużo można się też dowiedzieć tu: http://www.chleb.info.pl/. Dziewczyny są już niezwykle biegłe w tej sztuce.

A oto przepis z moimi drobnymi modyfikacjami:

1 kg mąki pszennej (np. wrocławskiej)

0,5 kg mąki żytniej, razowej, graham lub orkiszowej

1 szkl. otrąb pszennych, owsianych lub orkiszowych

4 łyżeczki soli

4 łyżeczki cukru

4 łyżki oleju (ja daję oliwę z oliwek)

i teraz co kto ma pod ręką, np.:

pestki słonecznika

pestki dyni

siemię lniane

orzechy, śliwki, rodzynki, sezam (i co jeszcze wyobraźnia podpowie - w przepisie podstawowym było po jednej szklance pestek z dyni, słonecznika i siemienia lnianego).

Suche produkty wymieszać, dodać 1,5 litra ciepłej wody, wymieszać (w przepisie było ręką, ale ja używam miksera i jakoś się chlebek na mnie nie obraził).

Dodać zaczyn, wymieszać.

Do słoika odłożyć pięć łyżek ciasta na zaczyn (na kolejny chleb). Odstawić do lodówki, przechowywać do siedmiu dni (wydaje mi się, że mógłby stać dłużej, ale u nas nie miał jeszcze takiej szansy).

Ciasto z zaczynem przełożyć do dwóch lub trzech (ja daję do dwóch) foremek keksowych wysmarowanych tłuszczem (u mnie oliwa) i wysypanych płatkami owsianymi (albo czymś innym na co mamy ochotę - sezamem, otrębami). Postawić w ciepłym miejscu (stawiam na ciepłym kaloryferze) na 8 godzin albo na noc, żeby wyrosło, przykryte folią srebrną wysmarowaną olejem, żeby się nie przyklejało (w przepisie jest mowa o ściereczce lnianej, ale jak dla mnie to niepotrzebny ambaras). Przed włożeniem do piekarnika posmarować górę zwilżoną dłonią albo spryskać spryskiwaczem.

Piec najlepiej w piekarniku z termoobiegiem.

- najpierw 10 minut w temp. 60 stopni,

- następnie podnieść temp. do 150 stopni i piec kolejne 10 minut,

- po czym podnieść do 180 stopni i piec przez godzinę,

- gorący wyjąć z foremek i postawić "do góry nogami", żeby się nie zaparzył.

Trochę czary-mary z tymi różnymi temperaturami, ale na razie tak robię, choć wyczytałam w necie, że można piec przez 1,5 godziny w 180 stopniach.

Smacznego!

Tym razem Wrocław...

2010-01-19T13:53:00.005+01:00

Wygląda na to, że ostatnio więcej podróżuję, niż dekupażuję:) Ale to nie znaczy, że decou poszedł w odstawkę, o nie! Z koleżanką-entuzjastką zamówiłyśmy tonę rzeczy z Drewlandii. Akurat byłam we Wrocku, jak przyszła paczka. Mąż mówi, że omal się nie przewrócił, jak zobaczył te paki... A myśmy z tylu rzeczy jeszcze zrezygnowały:)))

Cały czas zapominam zabrać ze sobą aparat foto jak idę do mamy, żeby pstryknąć domek na klucze, który jej podarowałam. Ale co się odwlecze, to nie uciecze.

Wczoraj też pobierałam nauki w Kreatywnie.com/Trojmiasto. Jakoś nie mogłam się zabrać za cieniowanie pittorico, choć teoretycznie wiem, czym to się je, więc postanowiłam dać się poinstruować od początku. Robiłyśmy tabliczkę na drzwi. Ja zostawiłam sobie puste miejsce, bo jeszcze nie wiem, jaki numer, a może literkę tam wstawię. Cieniowanie pittorico nie jest proste, ale na pewno jest to kolejny ważny krok w dekupażowaniu. Nie jestem do końca przekonana, czy jest to moja bajka, bo chyba wolę proste, graficzne formy (co zresztą widać w moich pracach), ale na pewno warto czasem tę technikę zastosować. Pierwsze koty za płoty!!!

Teraz tylko powstała nowa lista zakupów...:D Farby, gąbeczki...

Kupiłam też śliczny szablonik z literkami i nie mogę się doczekać, kiedy go zastosuję!

Miniony weekend spędziłyśmy z moją kumpelą-dekupażystką u mojej przyjaciółki we Wrocławiu. To moja druga wizyta w tym mieście. Jest naprawdę piękne i wielkomiejskie w takim dobrym sensie. Dużo fajnych knajpek, w których siedzi dużo młodych ludzi... z laptopami!!! Jakoś w innych miejscach mi się to nie rzuciło w oczy (ale to może dlatego, że tu na miejscu nie "bywam" zbyt często). Dużo spacerowałyśmy, przede wszystkim po Ostrowie Tumskim i Rynku, jadłyśmy dobre rzeczy (w Mexico Barze oraz w restauracji indyjskiej, mniam...), długo spałyśmy i nigdzie się nie spieszyłyśmy... Czyli to, co najmilsze w życiu:) We Wrocku zima pełną gębą i oto co nas zachwyciło tuż przy Ostrowie, przy uroczym sklepiku z bibelotami o nazwie "Manufaktura":

Najbardziej podobał mi się Ostrów właśnie. Niesamowity klimat z przeszłości, miasto w mieście. Wokół zamarznięta Odra, a nieopodal piękny ogród botaniczny. Niestety w zimie zamknięty, ale pamiętam go z lata - zachwycający.

Na wyspę, na której leży Ostrów Tumski prowadzi most, rzecz jasna Tumski. Od niedawna (jak byłam tam pięć lat temu, to jeszcze tego nie było) kultywuje się tam nową świecka tradycję:) - a mianowicie zakładanie kłódek, które mają gwarantować wieczną miłość.

Ciekawe... A tu jeszcze Ostrów zza rzeki:

Rynek też jest piękny, choć jak już pisałam, "kościelna wyspa" zrobiła na mnie największe wrażenie. Niesamowitą choinkę mogli podziwiać wrocławianie i turyści, naprawdę piękna. Widać ją w tle. Zwróćcie uwagę na budynek stojący za nią. Podobno był pomysł, żeby cały rynek odbudować w takim stylu. Brrr... Na szczęście ten "genialny" pomysł upadł.

A tu Fredro pod puchową pierzynką:

I jedna z wielu uroczych ulic Wrocławia. Mam nadzieję się wkręcić bardziej w klimat, bo przyjaciółka pożyczyła mi aż cztery książki Marka Krajewskiego opowiadające o przestępstwach w Breslau:D

A tu detal ze spaceru bulwarem nad Odrą: podwójne oparcie.

Na pyszne kakałko poszłyśmy do Mleczarni. Bardzo klimatyczne miejsce. Po drodze przeleciało obok nas stado ptaków.

I to by było na tyle. Drugiego dnia nie brałam ze sobą aparatu, bo padał śnieg. Innym razem odrobię. A tymczasem pozdrawiam wszystkich, którym się chce tu zaglądać. Każda wizyta jest dla mnie bardzo miła! Witam serdecznie także nowe obserwatorki!

Mam nadzieję, że następnym razem uda mi się pokazać jakieś rękodzieło:)

Zatem do następnego!

Magda

Poświątecznie i wycieczka do Torunia

2010-01-04T13:52:00.007+01:00

Witam serdecznie w Nowym Roku!!! Mam nadzieję, że będzie lepszy niż poprzedni, czego i Wam serdecznie życzę!

Szczerze mówiąc to cieszę się, że Święta już minęły. Przede wszystkim ze względu na mój żołądek...:) Ale też przyjemnie jest wrócić do codziennych obowiązków po okresie laby. Taki zresztą jest chyba sens odpoczynku. Teraz tylko obserwuję, jak dni stają się coraz dłuższe i z wytęsknieniem czekam wiosny i lata... Te Święta to są tak na osłodę zimowych ciemności i słoty... Czeka się na nie i czeka, a jak miną, to kolejnym celem jest już wiosenna Wielkanoc!

Mogę już pokazać prezenty, jakie zrobiłam najbliższym pod choinkę. Dla siostry i brata zrobiłam tace na nóżkach, takie, na których można przynieść do łóżka śniadanko... Sama chyba też sobie taką sprawię, nader praktyczna rzecz.

Dla Mamy zrobiłam domek na klucze, ale nie zdążyłam go sfotografować. Następnym razem:)

W sobotę zrobiliśmy sobie ze znajomymi cudny wypad do Torunia. W Toruniu ostatnio byłam na ślubie koleżanki na studiach, ale nie miałam niestety czasu pozwiedzać tego wspaniałego miasta, a wcześniej w podstawówce na wycieczce szkolnej, z której najbardziej pamiętam planetarium. Mimo mrozu zrobiliśmy sobie solidny spacerek do ruin zamku, do krzywej wieży (naprawdę jest krzywa!), na szczyt ratusza, żeby podziwiać panoramę miasta, po muzeum w ratuszu, do katedry NMP. Jest naprawdę pięknie!!! A latem na pewno jeszcze piękniej.

Zajrzeliśmy też do planetarium na seans pt. "Gwiazda Betlejemska", na którym z mężem... przysnęliśmy trochę, bo tam było tak ciepło, ciemno i lektor przemawiał takim kojącym głosem... Niemniej uważam pokaz za bardzo interesujący. Dotyczył spekulacji czy rzeczona Gwiazda to mit, czy faktycznie jakieś zjawisko niebieskie, które mogło poprowadzić trzech mędrców do Jezusa. Wychodzi na to, że najprawdopodobniej w tym czasie z perspektywy Wschodu (czyli skąd przyszli trzej mędrcy) nachodziły na siebie Jowisz i Wenus, dając podwójny blask.

Co mnie najbardziej w Toruniu uderzyło, to mnóstwo małych przyjemnych niespodzianek ukrytych to tu, to tam... Na przykład figurki mieszczan umieszczane na murach, ot, tak po prostu, żeby było ładnie.

Albo figurka kota, który ponoć uratował miasto przed Szwedami, widziana z ratusza... Niby nic, a cieszy.

Jest też minipomnik poświęcony profesorowi Filutkowi i jego pieskowi Filusiowi.

Nieopodal stoi piękny osiołek z brązu, ale jego historii niestety nie poznaliśmy.

Piękne też są dekoracje świąteczne wiszące nad całym rynkiem, ale nie tylko. Zaś na Rynku Nowomiejskim jest wspaniałe lodowisko i ogromna szopka bożonarodzeniowa. Gdybym miała czas to bym chętnie pojeździła na łyżwach.

Z drugiej strony zaskoczyło nas, że tak wiele budynków jest opuszczonych i zaniedbanych w okolicy Wisły. Aż wierzyć się nie chce, że nie ma chętnych, aby się nimi zaopiekować. Jedyne co mi przychodzi do głowy to nieuregulowane kwestie prawne, w wyniku których budynki popadają w ruinę. Szkoda, ale może to się wkrótce zmieni? Tym bardziej, że Toruń pretenduje do miana Europejskiej Stolicy Kultury 2016.

Jeszcze kilka słów o muzeum w ratuszu. Na piętrze jest wystawa malarstwa polskiego, co mnie średnio ciekawi, choć niektóre egzemplarze naprawdę świetne. Natomiast na dole w jednym skrzydle jest wystawa toruńskiego rzemiosła artystycznego. Niesamowite są wyroby rozmaitych cechów. Były tam i ogromne zamki z kluczami, kafle do pieców, wyroby z cyny, szyldy rozmaitych cechów i ich atrybuty, przedmioty codziennego użytku... No i wspaniałe formy do pierników! Misterne, skomplikowane, niezwykłe!

W drugim skrzydle jest wystawa gotyckich witraży, malarstwa i rzeźby. Naprawdę niesamowite, zobaczcie kilka. Wrażenie jest tym większe, jeśli wyobrazimy sobie, jak stare są te dzieła...

To tyle o naszej wycieczce... Już ostrzę zęby na następny wypad. Może Pelplin w połączeniu z Chełmnem?

Serdeczne pozdrowienia w Nowym Roku!

Magda

PS. Tym razem za obiektywem stał mój mąż.

Wesołych Świąt Bożego Narodzenia!!!

2009-12-24T11:40:00.002+01:00

Jednak są białe Święta, trochę może rozmoczone, ale jednak... Tak wyglądał mój taras w największe mrozy.

Wczoraj pracowicie się wprowadzałam w atmosferę Świąt. W końcu wyciągnęłam ozdoby świąteczne. Trochę figurek, coś na kominek, coś na żyrandol, coś na lustro... No i mój czarny model to się zawsze w fotkę wciśnie, naprawdę nie wiem jak on to robi:D

A później pracowicie pakowałam prezenty...

Na koniec stanęła Ona - Choineczka... Trochę delikatna w tym roku, ma takie wątłe gałązki... Lubię takie nie za duże, nieco rozłożyste.

Chciałabym wszystkim życzyć cudownego czasu w Święta, bliskości z rodziną, rozmów i zabaw, bez telewizora... A w Nowym Roku wielu wspaniałych wyzwań, które pozwolą nam się rozwijać... Dużo miłości i ciepła, i poczucia, że ludzie są dobrzy... Wszystkiego najlepszego!!!

Zgoła nieświątecznie - biało-żółto

2009-12-17T22:02:00.004+01:00

Śnieg wali jak szalony. Poszliśmy na spacer, ale najpierw chcieliśmy ulepić bałwana. Nic z tego! Przy -10 śnieg się nie klei... Więc tylko spacerowaliśmy w zimowej scenerii. Przepięknie, mimo, że zimno i trzeba odśnieżać.

A mnie w głowie ostatnio wizje zupełnie nieświąteczne. Bardzo mi się ostatnio spodobała kombinacja biało-żółta. Gdzieś zobaczyłam zdjęcie białej kanapy na tle jasnożółtej ściany i niezmiernie mi to przypadło do gustu. A to jest bardzo dziwne, bo ja jestem zagorzałą fanką wszelkich szarości. Może gust się zmienia, a może tęsknię za wiosną i słońcem? W każdym razie myślę sobie, że fajnie by wyglądał pokój dziecięcy z żółtymi ścianami i białymi mebelkami. Poszperałam trochę w necie i znalazłam parę inspiracji, część z czarnym, choć mnie bardziej się podoba wersja świetlista, czyli tylko wariacje żółtego i białego. Sami zobaczcie zresztą. Na początek najpiękniejsza kombinacja tych kolorów i jednocześnie inspiracja z natury:)

culinotests.fr

Garść fotek z countryliving.com. Taki odcień żółtego jak na trzech pierwszych fotkach podoba mi się najbardziej, ale sądzę, że jest on na tyle krzykliwy, że można go łączyć tylko z bielą, szarością, czernią. Wszelkie inne ciepłe kolory by zupełnie zburzyły klimat.

Kilka inspiracji z southernaccents.com:

Fajna inspiracja z greatineriordesign.com, chociaż to już nie jest dokładnie to, o czym myślę:

I jeszcze dwie romantyczno-urocze z housetohome.com:

I na deser - idealhomemagazine.co.uk. Przepiękna!

Następnym razem postaram się wejść na tory bardziej świąteczne:) Ale tak mi to chodziło po głowie, że musiałam się uzewnętrznić.

Grudniowo mi...

2009-12-15T15:51:00.004+01:00

Witam po dłuższej przerwie. Nietrudno poczuć się grudniowo, bo w końcu zima nieśmiało do nas zawitała. Może będzie białe Boże Narodzenie...?

Ale przede wszystkim witam serdecznie nowych obserwujących:) Jest mi niezmiernie miło, że to grono rośnie, wtedy wiem, że ktoś tu jednak zagląda... A propos śladów zaglądania - zmieniłam ustawienia i teraz każdy może wpisywać komentarze.

Dziś w końcu udało mi się kupić nowy czytnik kart i w końcu mogę powrzucać parę zdjęć. Trochę ich się nazbierało przez czas awarii:) Zacznę od wieszaka do kuchni dla siostry. Bardzo lubię ten niebieski motyw i na składance poniżej zamieściłam też zdjęcia tac, które zrobiłam jakiś czas temu z tym samym wzorem.

Wyjątkowo ostatnio nie na zamówienie zrobiłam przecieraną komódkę. Miałam zamiar coś na nią nakleić, ale uznałam, że i tak dużo się na niej dzieje i zostanie na razie tak jak jest, chyba, że jakieś olśnienie na mnie spłynie... Może ktoś z gości będzie miał jakąś sugestię? Komódka jest bardzo sprytna, bo może stać i w pionie i w poziomie.

Przypomniał o sobie także konik, który też już liczy sobie parę miesięcy. (Jak widać zakochałam się w programie PhotoScape i ciągle mam ochotę go używać:DD) Uważam, że konik jest super. Nie mówię o mojej pracy, lecz o samym wieszaczku. Kiedyś mieli takie w Drewlandii, ale się z nich wycofali. Szkoda, prawda?

A tu staromodny piórniczek ze spękaniami dwuskładnikowymi i starą reklamą papierosów - w sam raz dla pierwszoklasisty, hehehe.

I jeszcze dwie tace na zamówienie. Tace są bardzo wdzięcznymi przedmiotami do zdobienia decoupage, w zasadzie nic nas nie ogranicza. Tu serwetka "na żelazko", przecierki i bejca...

...a tu papier decou Canabric i przecierki:

A na koniec wieniec świąteczny z aniołkiem. Aniołek ma historię - to prezent od mojego byłego narzeczonego (a obecnego męża:). Niestety kot go strącił i stłukł, i dlatego teraz jest taki trochę rozbity... ale się dzielnie trzyma. A propos wieńca - to się trochę pochwalę. Rok temu wygrałam (jako jedna z wielu) konkurs organizowany przez miesięcznik "Mój piękny dom" i firmę Dremel (robią różne ciekawe narzędzia). Laureatów zaproszono do Warszawy po odbiór nagród i warsztaty, na których powstał właśnie ten wieniec.

To by było na tyle z prac. Prezenty już prawie mam dla wszystkich... Nagotowałam już gar bigosu, żeby nabierał z czasem smaku... Zrobiłam ciasto na pyszne żurawinowe ciasteczka Marthy Stewart i zamroziłam... Nakupowałam świątecznych słodyczy... Chcę jeszcze upiec pierniczki. I pewnie coś jeszcze, ale na razie nie pamiętam... A jak u Was z przygotowaniami?

PhotoScape, Gran Torino i inne...

2009-12-01T15:16:00.007+01:00

Jeszcze nie ma trzeciej, a jest tak mroczno... Cholerka, nawet zdjęć nie można zrobić ładnych, bo z fleszem są takie sztuczne i ble. Na szczęście to ostatnie takie dni, za trzy tygodnie będą się robić coraz dłuższe... Zresztą, i tak mi coś karta pamięci w aparacie szwankuje, albo to coś do jej odczytywania w komputerze. Kiedyś, jak tylko włożyłam kartę, pokazywał się plik, a teraz cicho i głucho:( Muszę zgłębić sprawę.

Dzięki Elle (która nie ma o tym pojęcia:) poznałam sympatyczny darmowy programik do obróbki zdjęć o wdzięcznej nazwie PhotoScape, do pobrania z netu. Niezwykle prosty w obsłudze, a pozwalający się nieco pobawić fotkami. Poniżej zamieszczam collage zdjęć-pamiątek z Bułgarii. Ale frajda i w dodatku takie proste!!! Dzięki Elle!

Tyle sobie obiecywałam świątecznych robótek, a nawet nie mam czasu zabrać się za zamówienia. Roboty ciągle huk. Zrobiłam wieszaczek z czterema kołkami dla siostry (jak mi sprzęt nawiąże współpracę, to wrzucę). Kończę skrzyneczkę i jedną tacę, a druga w kolejce.

W niedzielę obejrzeliśmy rodzinnie wspaniały film w reżyserii Clinta Eastwooda pt. "Gran Torino". Reżyser obsadził się także w roli głównej. Gra zgorzkniałego, rozgoryczonego rasistę. Walt Kowalski jest odpychający w obejściu, niemiły, nieuprzejmy, a po śmierci ukochanej żony nie ma nikogo, kto by go mógł przekonać, że świat nie jest zły. Po prostu stary zgred. Jednak później okazuje się, że nie bezpodstawnie. Przeżył straszne chwile w Korei. Jego rodzina skupia się na rzeczach materialnych i nie umieją ze sobą rozmawiać (zresztą nie dziwię się, bo on jest naprawdę odpychający, a oni z kolei płytcy). W zasadzie jest sam (oprócz cudnej labradorki Daisy) i ze swej werandy obserwuje powolny upadek obyczajów i wartości, jakie znał i szanował. Na domiar złego jego w jego dzielnicy zamieszkuje coraz więcej imigrantów. Nic, tylko się załamać...
Pewnego dnia niechcący zostaje bohaterem dla skośnookich sąsiadów i to wyraźnie wbrew swej woli. Powoli nawiązuje się przyjaźń między nim a rodzeństwem imigrantów. Walt Kowalski zdaje sobie sprawę, że wartości, do których tęskni, są cały czas kultywowane u orientalnych sąsiadów i że w zasadzie łączy go więcej z nimi niż z rodziną. Jest gotów oddać im wszystko...
Piękny, wzruszający film. Dramat, lecz nie pozbawiony elementów komediowych. Zapadł mi w pamięć, myślę, że na długo... jeśli macie okazję, koniecznie obejrzyjcie, choćby dla Clinta Eastwooda.

Niby mam tyle roboty, ale w głowie się kłębią pomysły... Chyba dojrzałam spróbować swych sił w scrapbookingu. Kupiłam już kilka dziurkaczy ozdobnych (ale to jest miłe, wycinać nimi ozdobne kształty!!!), mam gilotynkę suwakową już od jakiegoś czasu, pędzelków i nożyczek u mnie ci w bród! Zastanawiam się tylko, jaki fachowcy mają patent na przyklejanie małych elementów. Pędzelek, klej i pęseta? Może ktoś mi podpowie, albo odeśle pod dobry adres? Mam nadzieję, że przed Świętami jeszcze coś zdziałam.

I to by było na tyle przemyśleń... Mam nadzieję, że następnym razem będę miała się czym pochwalić. Pozdrowienia grudniowe!!!

Pracowity listopad

2009-11-21T13:00:00.003+01:00

Rozerwał się worek z zamówieniami, i to różnego typu. Tak jak październik był miesiącem przestoju w moim przypadku - stąd wielki program uniknięcia jesiennej nostalgii, którego elementami, oprócz założenia bloga, było także uczestnictwo w zajęciach taneczno-ruchowych;), rozpoczęcie sprzedaży na Allegro (a nie tylko kupno, jak dotychczas) oraz ożywione kontakty towarzyskie - tak w listopadzie trrrrach!!! posypały się zlecenia, zarówno zawodowe, jak i dekupażowe. Oczywiście nie narzekam (będzie kasa na prezenty i gadżety rękodzielnicze, hehehe), ale w ciągu ostatniego tygodnia nie miałam czasu na hobby, nic a nic. A przyjaciółka zamówiła skrzyneczkę na precjoza, a siostra wieszak do kuchni. Już obmyślam projekt. Oprócz tego mam pomysł na kolejną skrzyneczkę oraz domek na klucze.

Mam też pomysł na zasłony do pokoju dziennego. Znalazłam piękną tkaninę w IKEI. Żadnych firan, tylko zasłony używane sporadyczne, a tak tylko ozdobnie wiszące po bokach. Zasłony na duże witryny, a na okienko naprzeciwko pianina roleta rzymska. Może uda się namówić koleżankę do ich uszycia, bo mój kontakt z maszyną miał ostatnio miejsce w podstawówce na zajęciach ZPT:))) Co myślicie?

A tak zupełnie off-topic, to nie pamiętam tak ciepłego listopada... Wczoraj było chyba z 15 stopni, dziś podobnie, pięknie słońce, wiosna panie, tylko te drzewa czegoś łyse... Nam w to graj, bo cały czas grzejemy się tylko kominkiem:D Natomiast z punktu widzenia choróbsk to fatalnie, bo te paskudy nienawidzą mrozu.

To by było na tyle przemyśleń. Muszę wracać do pracy. Na szczęście daleko nie mam:)

Parę zamówień

2009-11-19T11:12:00.004+01:00

Mama Marysi zamówiła u mnie dwa korytka z serduszkami, pięć serduszek oraz szafkę na klucze. I w końcu są:) Korytka miały mieć element zawierający czerwień, bo to jest kolor dominujący w pokoju Marysi. Natomiast jeśli idzie o szafkę na klucze dostałam wolną rękę. Dom jest urządzony w stylu retro, w pokoju dziennym jest kwiecista kanapa oraz bielone meble. Jest też wiele akcentów starej daty, np. stare zdjęcia, ściana z czerwonej cegły. Postawiłam więc na romantyczne róże. Szafka jest w bardzo jaśniuteńkim beżu (Dekoral "Babie lato", emulsja do drewna i metalu) z szarymi przecierkami. Ten szary to eksperyment (Magnat "Grafitowy marmur", wcześniej go nie używałam, lecz ponieważ wnętrze jest subtelne, nie chciałam bardzo mocnych przecierek. Mnie efekt zadowolił:) Zresztą sami (same?) oceńcie:

A teraz korytka na akcesoria. Z jednej i drugiej strony, plus zbliżenie:

Bardzo lubię farby Magnat, bo po pierwsze w Leroy Merlin można je kupić w malutkich kubełkach w dobrej cenie (ok. 10 zł), mają piękne kolory i są bardzo wydajne. Zdarzyło mi się, że parę osób zdziwiło się, że korzystam z farby ściennej do decoupage, ale mogę z czystym sumieniem zapewnić, że nic absolutnie się z tymi farbami nie dzieje. Są super do przecierek i spękań jednoskładnikowych (choć tych ostatnich jakoś nie używam od jakiegoś czasu, dużo bardziej podobają mi się przecierki). Spokojnie można na nie kłaść farbę do drewna i metalu lub inną ścienną.

Do następnego razu, pędzę do roboty... Pędzę, to znaczy wylogowuję się z bloga i odpalam Worda:)))

Parę zdekupażowanych nowości

2009-11-13T18:07:00.005+01:00

Mimo, że irytuje mnie niezwykle rozpoczynanie kampanii bożonarodzeniowej tuż po Wszystkich Świętych, to chyba dałam się uwieść komercyjnej wizji świąt Bożego Narodzenia. A to dlatego, że już myślę o prezentach i zapasach przedmiotów do ozdabiania, o ozdobach choinkowych, jakie mogę sama zrobić...

Dziś byłam w centrum handlowym. (Mała dygresja - w takich miejscach nie podnieca mnie absolutnie NIC prócz sklepów z elementami wyposażenia wnętrz oraz materiałami do rękodzieła, niestety tych drugich tyle co kot napłakał. W Trójmieście ze znanych mi sklepów dobrze zaopatrzony jest EMPiK przy dworcu w Gdańsku Głównym oraz Pasmanteria Jola w Gdyni przy Starowiejskiej, reszta, to excuse my French, to są popierdółki. Zostaje tylko Internet, co ma swoje zalety, ale jak ja chcę mieć coś teraz zaraz, to co mam biedna zrobić, hę!?). Wracając do centrum handlowego - wszędzie już dekoracje świąteczne... W lokalnym hipermarkecie chciałam ostatnio kupić torebkę na prezent - same świąteczne albo z disneyowskie... No po prostu, jak to teraz młodzież mówi, żal... Podobało mi się, jak było kiedyś - cisza cisza, wielkie skupienie, tylko tuż przed świętami wielki wybuch kolorów i ozdób. Ale to se ne wrati, tak już jest.

Wracając do decoupage, ostatnio dostałam parę zamówień. Na początek dwa chusteczniki ozdobione metodą "na żelazko". Jeden sielsko-wiejski:

A drugi romantyczny, w róże:

Wczoraj też przyszła paczka z drewnianymi przedmiotami do zdobienia - zapasik z myślą o prezentach i zamówieniach. Już mnie ręce świerzbią.

Ostatnio zrobiłam też tacę z użyciem papieru klasycznego, bejcy oraz przecierki. Cudowne wzory produkuje Canabric, świetny klimat retro. Właściwie nic już nie trzeba dodawać, wystarczy nakleić, co dla niektórych może być wadą. Niestety, robią mi się bąbelki, chyba czas zainwestować w wałeczek do "wyprasowywania" pęcherzyków powietrza. Dotychczas jakoś nie odczuwałam potrzeby jego posiadania.

Zrobiłam też kolejnych 5 serduszek.

W kolejce czekają jeszcze korytka z serduszkiem, domek na klucze, tace, piórnik, komódka... Trochę tego jest:) I dobrze.

Projekt tablica

2009-11-09T21:28:00.004+01:00

Odkąd się dowiedziałam o istnieniu farby tablicowej, chciałam sobie wymalować tablicę. Potem na fotoforum Gazety.pl zobaczyłam mnóstwo inspiracji z farbą tablicową i jeszcze bardziej zapragnęłam tablicy. Oczywiście nie omieszkałam sfotografować całego procesu:)

Potrzebujemy waserwagi, czyli poziomicy do wyznaczania pionów i poziomów, nożyczki, taśmę malarską, oczywiście główną gwiazdę wydarzenia, czyli farbę tablicową oraz pędzel lub wałek.

Przy pomocy taśmy malarskiej, poziomicy oraz męża wyznaczamy pole tablicy. Miejsce miałam upatrzone już dawno temu. Zastanawiałam się nad innym zagospodarowaniem tego kawałka ściany, ale ogromna potrzeba posiadania tablicy w kuchni (sic!) zwyciężyła.

Pierwsza warstwa już jest... Kolejną każą kłaść po 8 godzinach. Na puszce piszą, że 2-3 warstwy, ja pędzlem naciapałam 2 i uważam, że spokojnie wystarczy. I oto jest wymarzona...

Zastanawiam się tylko nad dodaniem ramki, bo jakoś mi trochę łyso... Chociaż może tak też jest fajnie?

Jesienny wieniec

2009-11-04T15:16:00.001+01:00

Po raz pierwszy zrobiłam wianuszek od A do Z. Wcześniej już robiłam wieńce, ale na gotowej bazie, na pewno kiedyś pokażę. Lecz ten jest całkowicie mój! Zaczęło się oczywiście od spaceru - po żarnowiec i jakieś kulki. Niezrażona sznurem przejeżdżających obok mnie samochodów cięłam przydrożny żarnowiec nożyczkami:))) Musiałam też dokupić drucik - całe 180 m!!! Bo mniejszych szpulek nie było:)

I zaczęłam wić ten wianek... Wiła wianki i rzucała je do falującej wody, wiła wianki i rzucała je do wody... Ale to bardzo smutna piosenka, a mnie było bardzo przyjemnie. Oczywiście zadanie okazało się nieco trudniejsze niż zakładałam, ale jakoś wyszło. Przydało się wcześniej zrobione serduszko. Efekt końcowy:

Zawiesiłam go na tasiemce w oknie. Serduszka i kulki (nie wiem znowu co to za roślina, ale jest śliczna) nie są połączone na stałe, w ten sposób będą mogła wianek wykorzystać ponownie!

Słabość do serduszek

2009-11-03T17:39:00.003+01:00

Może infantylnieję na starość... ale po prostu uwielbiam serduszka! A najbardziej podobają mi się takie szpiczaste. Absolutnie niesamowite robi Jolinka: http://jolinka.blogspot.com/. Prawdziwa mistrzyni. Urocze, z nadrukami metodą stemplowania tkaniny robi Tin Tin z Zielonej Doliny: http://tintinzzielonejdoliny.blogspot.com/. To ona mnie zainspirowała, żeby samemu zrobić serduszko. A wszak do szycia mam dwie lewe ręce... Zawsze mi się podobały puchate materiałowe serduszka, trochę niedoskonałe (co się doskonale składa, bo spod moich rąk doskonałe na pewno nie wyjdą), a że takich nigdzie jeszcze w sklepie nie spotkałam, więc postanowiłam SAMA je wykonać. Poszłam zatem do sklepu zaopatrzyć się w kordonek, komplet igieł, materiał i coś do wypychania. Potem kombinowałam z szablonem - najpierw próbowałam od puszki, ale kształt mi się nie podobał, w końcu znalazłam odpowiedni wzór na internecie i wycięłam taki z plastiku.

Potrzebujemy szablonu, nożyczek, nitki (u mnie czerwony kordonek rozdzielony na dwie nitki), igły, tasiemkę lub ozdobny sznurek na zrobienie pętelki oraz coś do wypchania (wata, fizelina, gałganki...). Odrysowujemy od szablonu wzór, wycinamy. Zszywamy - ja najprościej jak umiem, zostawiając miejsce na wprowadzenie "nadzienia":

I uwaga - popełniłam błąd! Otwór na "nadzienie" najlepiej zostawić po boku serduszka, bo potem będzie łatwiej zszyć, tym bardziej, że u góry dodajemy jeszcze tasiemkę/sznureczek.

Pierwsze koty za płoty. Z każdym serduszkiem idzie mi coraz lepiej. Na pewno będę próbowała je bardziej urozmaicać. A tu serduszko dla małej Marysi:

Wcześniej ozdabiałam serduszka metodą decoupage. Oto kilka próbek:

Ładnie wyglądają na ścianie, na uchwytach szafek, przy kluczu/klamce, na choince, i wszędzie gdzie tylko sobie wymyślimy:)

Aptekarskie korzenie i nalewki

2009-11-02T17:08:00.001+01:00

Moja Mama jest farmaceutką. Gdy byłam mała, pracowała w aptece z dawnym klimatem - z recepturą, w której roiło się od dziwnych sprzętów, niczym w laboratorium alchemika - precyzyjnych wag, tłuczków, moździerzy, słojów z brązowego szkła z napisami w nieznanym mi języku oraz bardziej skomplikowanych szklanych przedmiotów, których nazw nie znam, gdzie lubiłam podjadać opłatki służące do zamykania leków... Z ciężkimi meblami wypełnionymi tajemniczymi miksturami, pigułkami, maściami, ziołami... Gdzie kiedyś zostałam haniebnie nabrana przez znajomą panią, że to pyszne czekoladki, a to był Raphacholin, który natychmiast mi kazała wypluć:) Z maszyną do destylowania wody... Z zapachem, który uwielbiam do dziś - mieszanką ziół i leków. Często ją odwiedzałam ją w pracy, bardzo lubiłam tam chodzić. Panie były bardzo miłe (łącznie z tą, która ze mnie tak zakpiła), często jakieś ciasto się zdarzało.

Dziś już takich aptek nie ma, zostały rekwizyty, którymi się ozdabia nowoczesne ekspedycje. I ja właśnie mam słabość do nich. Gdy Mama otwierała własną aptekę, kupiła okazyjne brązowe naczynia na składniki leków. Na szczęście nigdy nie musiała otwierać receptury, a naczynia zostały i zdobią dom.

W białych ciężkich misach (które też pewnie mają swoją fachową nazwę) Mama ucierała kremy na pyszne torty - makowy i truskawkowy. Ja teraz w jednej trzymam warzywa.W ogóle mam słabość do przedmiotów, które kiedyś już komuś służyły w jakiś sposób, a jeszcze fajniej jest, jak zmieniają przeznaczenie. Taki emocjonalny recykling.

A teraz chwilę o nalewkach. Zawsze mi się to zdawało niezwykle trudne i skomplikowane, a tu się okazuje, że to tak naprawdę kwestia czasu i w większości przypadków zalania alkoholem/zasypania cukrem. Jedynie w przypadku aronii trzeba na początku trochę się wysilić. Robiłam już nalewkę orzechową, wiśniową, malinową, z czarnej porzeczki i aronii (moje dwie faworytki). Ekspertem jeszcze nie jestem - mimo, że rzecz nietrudna, to trzeba praktyki, głównie jeśli idzie o proporcje. Ale dzięki temu zajęciu moja słabość do butelek (nie do butelki:) znalazła zastosowanie. Zawsze mam problem z wyrzuceniem ładnej butelki. I tak się plączą po całym mieszkaniu, ale teraz przynajmniej część się przydała. Na zdjęciu widać trzy słoiki w drugim etapie robienia nalewki - pierwszy od lewej to wiśnie, drugi malinki, a trzeci czarna porzeczka. Pierwszym zazwyczaj jest zalanie owoców alkoholem - trzeba odczekać stosowną ilość czasu, zlewamy, następnie owoce zasypujemy cukrem, znowu czekamy, zlewamy, łączymy dwa płyny i znowu czekamy, aż napój dojrzeje. Ot, i cała filozofia. A w tak zwanym międzyczasie stoją sobie i cieszą oko.

A na do widzenia jeszcze widoczek z wczorajszego spaceru po lesie. Było naprawdę pięknie!

Kolorowo + najłatwiejsza szarlotka w świecie

2009-10-31T11:46:00.001+01:00

Znowu będzie o gotowaniu, choć niby bardziej mnie kręci aranżacja wnętrz:) Wczoraj mieliśmy gości, więc będąc przykładną gospodynią wybrałam się (z ekologiczną zielona torbą oczywiście) na zakupy. Warzywa miały tak piękne kolory, że nie mogłam się oprzeć, aby im nie zrobić portretu. Szukałam odpowiedniego miejsca, żeby zrobić zdjęcie. Mój kot-pierdoła jak zawsze musiał się znaleźć w kadrze:)) Oczywiście warzywa zostały dokładnie umyte przed późniejszą obróbką.

Oszczędzę szczegółowego opisu menu, powiem tylko, że się inspirowałam najnowszym numerem pisma "Kuchnia", które właśnie zaprenumerowałam - hurra! (Dzięki Aga za przypomnienie mi o tymi magazynie). Natomiast chcę się podzielić z Wami przepisem tak zwanej szarlotki sypanej. Zawsze wychodzi, nic nie trzeba ukręcać, przepis prosty jak drut, a najwięcej czasu poświęcicie na obieranie jabłek!

Potrzebujemy:

3-4 jabłka

1 szkl. mąki

1 szkl. cukru (ja daję mniej)

1 szkl. kaszy manny

1 łyżka płaska proszku do pieczenia

masło lub margaryna

garstka rodzynek

cynamon jak kto lubi

Jabłka obieramy, usuwamy gniazda nasienne i kroimy na cząstki. W misce mieszamy mąkę, cukier i kaszę mannę, dodajemy proszek i cynamon.

Okrągłą tortownicę (ja mam 22 cm) smarujemy masłem. Wysypujemy trzecią część proszkowej mieszanki. Układamy połowę jabłek, sypiemy rodzynki, posypujemy 1/3 mieszanki proszkowej, kładziemy kolejną warstwę jabłek i znowu posypujemy resztą proszkowej mieszanki. Na to układamy ściśle plastry masła lub margaryny. I już! Pieczemy 1 - 1,20 godzin w temperaturze 180 stopni. Wierzch powinien być brązowy i chrupiący. Można podawać z lodami waniliowymi. Smacznego!

Spacer i kulki

2009-10-29T15:45:00.002+01:00

Jestem fanką wszelkiego rodzaju kulek. Po prostu podobają mi się i już. Może dlatego, że starożytni uważali ją za kształt idealny? Moja ukochana biżuteria zawsze zawiera jakąś kulkę. Na szczęście w przyrodzie występuje często. Oto dowody z dzisiejszego spaceru. Na pierwszy ogień coś, co rośnie niedaleko mojego domu, lecz czego nazwy nie znam (może ktoś mi podpowie?)

Bardzo ładnie wyglądają w wazonie, choć kuleczki krótko zachowują jędrność. Można je też wykorzystywać do wieńców, w zeszłym roku zrobiłam adwentowy z ich udziałem, do tego jeszcze kulki cisowe, zresztą każde się nadają. Może w tym roku też zrobię?

Następnie na mej drodze napotkałam rajskie jabłuszka i jarzębinę. Cudności po prostu.

Potem były jeszcze śniegulki, które tak przyjemnie pękają pod butem...

A na koniec jeszcze kulki cisowe.

Potem były trochę większe kulki, czyli ostatnie jabłka. Kilka na drzewie i trochę w skrzynce. Dziś jest taka pogoda w kratkę, trochę popada, a potem wychodzi słonko... Dlatego na jabłuszkach widać krople deszczu.

Rodzajów kulek jest oczywiście dużo więcej, wystarczy wybrać się na łąkę. Pokazałam tylko te, które akurat dziś mi wpadły w obiektyw. Króciutki spacer na pocztę...

I jeszcze kilka zdjęć ze spaceru. Widać, że pogoda jest deszczowa, choć chwilowo świeci słońce.

Ach te oranże i czerwienie na chłodnym tle... Piękna kompozycja.

Jesienna obfitość w kuchni

2009-10-29T12:55:00.001+01:00

Miałam iść na pocztę, ale zaczęło padać, więc spędzę chwilkę na blogu.

Znowu postaram się skupić na plusach jesieni, positive thinking:)
Ostatnio w sklepie były przepiękne bakłażany (uwiellllbiam), cukinie w sam raz (nie za duże) i dość tania papryka. Swoją drogą, zawsze mnie zastanawia, dlaczego w Polsce papryka jest tak droga. Może ktoś mnie oświeci? Warzywa te kupuję prawie zawsze, jak je widzę, a zdaje się, że bakłażany na jesieni są najładniejsze i najtańsze, podobnie jak papryka. Natomiast latem mam stałą dostawę cukinii, bo uprawia je moja Mama, a te rosną jak dzikie. Tak czy siak, właśnie przed chwilą spożyłam przepyszne drugie śniadanie, albo, jak kto woli, lunch, na bazie tychże warzyw. Nawet nie wiem, jak zaklasyfikować to danie, bo może być ono i dodatkiem do dań głównych, sałatką samą w sobie, albo do zjedzenia na chlebie, jak ja to uczyniłam z przyjemnością. Zdaje się, że jest to typowe danie kuchni śródziemnomorskiej, tyle, że w moim wydaniu.
A więc:
2-3 bakłażany
2-3 cukinie średniej wielkości
4 papryki czerwone
oczyścić i pokroić na kawałki o boku mniej więcej 1-1,5 cm. Cukinii i bakłażana broń Boże nie obierać. Proporcje są bardzo elastyczne, w zależności od tego co ma się pod ręką:) Te podane przeze mnie są orientacyjne. Wrzucić do głębokiej brytfanki i piec godzinę - półtorej w ok 200 stopniach - uwaga, warzywa bardzo tracą na objętości. Jak się upieką, wyjąć i i jeszcze ciepłe przyprawić:
solą, pieprzem, świeżym czosnkiem, polać obficie oliwą, można też dorzucić kolendry. Ostatnio dodaję też przyprawę Kamisa Specialite suszone pomidory z bazylią i czosnkiem. I niech się to ładnie marynuje. Podawać na ciabatce lub grillowanej bagietce. Ja sobie jeszcze dodałam pokruszonej fety... mniam....

Słońce wyszło, zatem idę na pocztę. Smacznego!

Diabeł tkwi w szczegółach

2009-10-28T13:13:00.001+01:00

Tak mówią, a ja w to wierzę. Myślę, że właśnie te drobne detale, na które się na co dzień nie zwraca uwagi stanowią o tym, czy wnętrze jest udane, czy nie. Oczywiście musi być dobra baza, ale nawet tę nie najlepszą można nieco oswoić gustownymi detalami. Dygresja: pod żadnym pozorem nie twierdzę, że moje detale i moja baza są udane - jak wiadomo jest to kwestia gustu, co jednemu przypasuje drugi skrytykuje. Chcę jedynie się podzielić moimi pomysłami.
Zacznę od oswajania jesieni. Rok temu kupiłam filcowe liście w sklepie Tchibo i teraz są jednym z elementów ruchomego wystroju, który zmienia się w zależności od pory roku/święta. Wieszam je to tu, to tam i bardzo je lubię:

Jak widać, lubię kolory stonowane, złamane szarością, na których tle pięknie wyglądają żywe, ciepłe akcenty. Duży pokój jest w kolorze szarej oliwki. Korytarz w bardzo podobnym odcieniu, a oprócz tego ściana z lustrem w dużo ciemniejszym kolorze, ni to brązowym, ni to zielonym. Wszelkie czerwienie i pomarańcze na ich tle wyglądają bardzo smakowicie.

Lampa jest sumą wkładów różnych osób. Najpierw dostałam tę piękną podstawkę od teściowej. Od razu mi się spodobała jej toczona noga (lampy, nie teściowej:). Teraz trzeba było zdobyć jakiś abażur. Już było postanowione, że ma być czerwony. Znalazłam taki w IKEI, ale chciałam dodać coś od siebie - najprościej FRĘDZELKI! Kupiłam je w Castoramie, sprzedają na metry. Teraz zaczęłam się zastanawiać, jak je przytwierdzić. Zafiksowałam się na szyciu, nie wiem czemu. Wzięłam igłę do ręki (co mi się baaaardzo rzadko zdarza)... i dramat! Abażur za twardy, gra nie warta świeczki! Na to mój mąż: "A czemu się tak męczysz, weź superglue i przyklej". Objawienie... I tak oto w 2 minuty mam moją własną niepowtarzalną lampę.
Natomiast obok Chat Noir są drzwiczki do rozdzielni elektrycznej. Kiedyś tak się nie rzucała w oczy, bo była za drzwiami, w sieni (przy remoncie nieco zmieniliśmy układ domu). Teraz trzeba było ją jakoś zakamuflować. I teraz mieszka sobie za drzwiczkami, które są w kolorze futryn i drzwi.

Frędzelki/serduszka przy kluczach/uchwytach rozmaitej maści po raz pierwszy widziałam na Forum Wnętrza Mieszkań gazety.pl, a potem w mojej ukochanym magazynie Art et Decoration (dzięki Paluś za przedstawienie nam sobie:) Zawiera mnóstwo pięknych inspiracji, a przy tym można na niego sobie pozwolić - jest najtańszy z dostępnych pism zagranicznych, kosztuje jakieś 16 zł. Czaję się na niego co miesiąc, dostępny jest w EMPiK-u.

Niby nic, a cieszy...:D
Kręgiel wygrał mój mąż - oczywiście grając w kręgle. Lubię takie przedmioty tknięte zębem czasu, uważam, że mają dużo więcej charakteru, a ich niedoskonałości dodają im tylko szyku. Ostatnio oglądałam jakiś program na kanale Domo, w czasie którego odkryłam, że mój styl nosi nazwę RETRO-MODERN:) Uff, jaka to ulga wiedzieć, jaki się ma styl...:D

Zdjęcia do Allegro

2009-10-27T14:52:00.001+01:00

Wczoraj, jako że mam niezbyt dużo zleceń ostatnio, zabrałam się za fotografowanie zalegających w domu niepotrzebnych, nieużywanych rzeczy. Przy okazji pięknie mi pozował nasz czarny kot (na chrzcie dostał Gacek, ale nikt tak na niego nie woła - albo Czarny, albo... Pierdoła:). Jakby wręcz z premedytacją przyjmował rozmaite pozy...

Żeby drugiemu nie było smutno - przedstawiam Rufuska. Jest z nami nieco dłużej - aż całe pół roku. Jakiś czas temu złamał tylną nogę i biedaczek prawie trzy miesiące był w gipsie. Ale teraz już śmiga jak nowo narodzony. Czarnuszek jest przytulaskiem, prawdziwa żywa maskotka. Nic go nie interesuje, jak bycie obok człowieka i bezpośredni kontakt z nim. Rufi natomiast chadza własnymi drogami, często wraca z podrapanym nosem. Ale ostatnio też jakoś częściej się przytula. Może to jesień?

I jeszcze mała jesienna pocztówka... Jesień, mimo swych oczywistych wad, jest naprawdę piękna. Lubię ją też za to, że zdecydowanie sprzyja domowym imprezkom, które uwielbiam!